Babam Tahsin Demir, bütün aileyi İstanbul’un lüks semti Göktürk’teki gösterişli malikanesinde akşam yemeğine davet etmişti; sanki aramızda kristal avizelerin altında gülümseyen, birbirini gerçekten önemseyen mutlu bir aile tablosu varmış gibi.

Ama değildik.

Akşam saat beş sularında, ev zenginliğin gövde gösterisine dönüştüğü bir atmosferdeydi. Kristal kadehler tıkırdıyor, akrabalar yüksek sesle gülüşüyor, masada lüks yatırımlar konuşuluyordu. Ablam Nilüfer, bileğinde parlayan elmas bileziğiyle kreşendo bir zarafetle içeri girmişti. Ağabeyim Kerem ise aylık kiramdan daha pahalı bir viski şişeyle gelmişti. Kerem, babamın otuz yıldır Demir Holding’in varisi olarak yetiştirdiği “altın çocuk”tu. Şirket son üç yıldır sürekli zarar etmesine rağmen bu statüsü hiç değişmemişti.

Peki ya ben, Ceren Demir? Ben mutfaktaydım.

Annem Meral, kapıdan girdiğim an önüme eski keten bir önlük tutuşturdu. “Mutfaktakileri herkesten iyi bilirsin Ceren,” dedi fısıltıyla. “Dışarıda o ucuz elbisenle mutsuz mutsuz oturup can sıkma, bari bir işe yaray.”

Bir işe yaramak… Bu kelime on sekiz yaşından beri peşimi bırakmamıştı. O dönem babamın şirketi büyük mali krize girmiş, üniversite birikimim bir gecede buharlaşmıştı. Nilüfer’e “doğru evliliğe hazırlanması” söylenirken, Kerem’in geleceği dokunulmaz kalmıştı. Benim geleceğim ise harcanabilirdi. İki işte birden çalışmış, açıktan okumuş ve borçları ödemek için her kuruşumu aileme vermemiştim. Buna rağmen düğünlerde bile mutfağın en yakınındaki sandalyeye mahkum ediliyordum.