“On yılının tadını çıkar Elif! Geride bıraktığın serveti Büşra ile nasıl harcayacağımızı çok iyi biliyoruz.”

İzmir Adliyesi’nin soğuk koridorunda, ellerime kelepçe takılırken sekiz yıllık kocam Mert bu sözleri yüzüme karşı alaycı bir tebessümle söyledi. Yanında benden yaşça küçük sevgilisi Büşra vardı. Finans müdürü olarak çalıştığım gayrimenkul şirketinde zimmetime iki milyon dolar geçirmekle suçlanıyordum. Oysa paraya tek bir dokunuşum bile olmamıştı. Dijital imzalar, bilgisayar girişleri ve sahte faturalar… Mert, aylarca uğraşarak tüm delilleri üzerime yıkacak kusursuz bir kumpas kurmuştu.

“Lütfen altı yaşındaki oğlumuz Umut’a iyi bak,” diye fısıldayabildim. Mert ise soğuk bir kahkaha atarak, “Hüküm giymiş bir suçlunun anne kalıp kalamayacağına mahkeme karar verir,” dedi.

Cezaevine nakil aracına götürülürken, yanında yürüdüğüm yaşlı güvenlik görevlisi Hüseyin Efendi’ye yaklaştım. Kameraların görmediği kör noktada eline sıkıca katlanmış bir kâğıt tutuşturdum. “Lütfen bu numarayı arayın. İş insanı Kenan Büyüker’e kızının kumpasa uğradığını söyleyin,” dedim. Kenan Büyüker, Türkiye’nin en büyük inşaat devlerinden biriydi ve benim ölen annemin yıllarca sakladığı öz babamdı.

Nakil aracı cezaevi kapısına varmadan hemen önce siren sesleriyle durduruldu. Babam Kenan Büyüker; avukat ordusu, üst düzey yetkililer ve acil infazı durdurma kararıyla oradaydı. Transferim durduruldu. Babamın lüks aracına bindiğimde bana tek bir şey söyledi: “Kocan şirketten iki milyon dolar çaldığını sanıyor ama o para benim şirket üzerinden yürüttüğüm özel fondı. Yani Mert, kimin parasını çaldığını bile bilmiyor.”

Ancak kabus bununla sınırlı değildi. Babam, ben yargılanırken kocam Mert’in sahte vekâletnameyle üzerime olan evi sattığını açıkladı. Evi satın alan kişi ise kendi öz annem Leyla’ydı!

Hemen ertesi gün annemin karşısına çıktım.