Sıfırdan tırnaklarımla kazıyarak kurduğum catering şirketimi satmamı istediğinde annem, bunu sanki masadan tuzu uzatmamı istiyormuş gibi rahat bir tavırla söylemişti. Üç gün sonra ise anne ve babam, yerle bir ettikleri endüstriyel mutfağımın ortasında durmuş, benim yerime nihai kararı verdiklerini sanarak gülümsüyorlardı.

Benim adım Ceyda Akyol. “Akyol Lezzet & Catering”, 12 yıllık emeğimin, 42 çalışanımın ve İstanbul’un en saygın organizasyonlarına verdiğimiz hizmetlerin adıydı. Kilise bodrumlarında ve mütevazı imalathanelerde ödünç fırınlarla başladığım bu işte, sanayi tipi tezgahların her çiziğinde alın terim vardı.

Kız kardeşim Merve ise tam tersimdi. Parayı bir başarı değil, bir alkış aracı olarak görürdü. Lüks araç kiralamaları, tasarım kıyafetler ve başarısız internet girişimleri… En sonunda çökmüş bir güzellik markasını kurtarmak için özel finans şirketlerine ve tefecilere yaklaşık 30 milyon lira borçlanmıştı.