Gece saat 02:13’te telefonum çaldığında, 14 yaşındaki oğlum Berk’in panik dolu sesiyle donakaldım:

“Anne, şu anda evin ana şalterini kapat. Hemen saklan ve ne yaparsan yap, babama sakın güvenme!”

İstanbul’da merhum babamdan miras kalan ve restorasyonunu kendi ellerimle yaptığım tarihi konakta tek başımaydım. On dört yıllık eşim Kerem, sadece yarım saat önce mesaj atıp Ankara’daki acil bir şirket toplantısı nedeniyle geceyi ofiste geçireceğini söylemişti.

Oğlumun sesindeki dehşet beni harekete geçirmeye yetti. Koşarak bodruma indim ve ana şalteri indirip tüm evi zifiri karanlığa gömdüm. Yıllar önce yaptığımız tadilatta, ağır meşe gardırobun arkasına gizli bir bölme inşa etmiştim. Kerem yıllardır bu evde yaşamasına rağmen bu gizli odanın varlığından habersizdi. Gizli bölmeye geçip kapıyı kapattım ve nefesimi tutarak beklemeye başladım.

Sadece birkaç dakika sonra ön kapının kilit sesi duyuldu. Ağır postal sesleri salonda yankılandı.

Gelen kişi yavaşça üst kata çıktı ve yatak odamızın kapısında durdu. Gardırobun altındaki havalandırma ızgarasından baktığımda, elinde fener ve içi berrak bir sıvıyla dolu uzun bir şırınga tutan Kerem’i gördüm. Tıbbi eldivenler takmıştı. Boş yatağı görünce feneri etrafta gezdirdi, adımı fısıldadı ve bir süre arandıktan sonra evden ayrıldı.