On yedi yaşındaydım ve ağrıdan gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum. Aldığım her nefes kırık bir cam parçası gibi göğsümü yakıyordu. Yanımdaki sedyede ikiz kardeşim Derin hareketsiz yatıyordu; koyu renk saçları kurumuş kanla birbirine yapışmıştı. Üvey babamız Erdem Yılmaz ise lavabonun başında durmuş, iki genç kızı acımasızca dövmek yerine sanki basit bir tamirat işini bitirmiş gibi sakin bir tavırla ellerini yıkıyordu.

Acil servis doktoru Reyhan Hanım, kollarımdaki morlukları inceledikten sonra Derin’in bedenindeki benzer darbe izlerine baktı. Yüzündeki şaşkınlık bir anda yerini soğuk ve keskin bir öfkeye bıraktı.

“İkisi de merdivenlerden tam olarak aynı şekilde mi düştü?” diye sordu Dr. Reyhan, sesi tehlikeli derecede sakindi.