38 yaşındaki Koray Sancak, paranın dünyadaki her türlü pürüzü çözebileceğine inanarak büyümüştü. İstanbul Bebek’teki boğaz manzaralı köşkünden, dedesinden kalan Sancak Holding’in dev inşaat projelerini yönetiyordu. Güne koyu bir espresso içip milyon dolarlık ihaleleri inceleyerek başlardı. Ancak yağmurlu bir salı sabahı, kendi mutfağından gelen cılız bir ses, o devasa servetini bir anda anlamsız kıldı.

Leyla, yedi aydır Koray’ın evinde temizlikçi olarak çalışıyordu. Her sabah erkenden gelir, kendininkinden katbekat büyük odaları sessizce temizler, gün sonunda da sessizce ayrılırdı. Koray onun hakkında pek bir şey bilmezdi; sadece işinde disiplinli olduğunu ve evde küçük bir bebeği bulunduğunu bilirdi.

O sabah Koray kahve almak için mutfağa yöneldiğinde, Leyla’nın telefondaki titrek sesini duydu: “Anne, senden yardım istemekten utanıyorum ama bana 280 lira borç verebilir misin? Ayaz’ın maması bitti, cuma günkü maaşıma kadar idare ederim sanıyordum ama bu geceye bile yetmeyecek. Sakın kendi mutfak masrafından kesme, ben bir çaresini bulurum.”

Koray koridorda donakaldı. İş yemeğinde tek bir şişe suya bundan çok daha fazlasını vermişti. Leyla gözyaşını silip devam etti: “Yarın maaşım yatar yatmaz ödeyeceğim, söz veriyorum.”

Koray fark ettirmeden çalışma odasına geçti. Hayatında ilk kez bebek maması, bez ve kira fiyatlarını araştırdı. Şirket kayıtlarından Leyla’nın aldığı maaşa baktı. Hesap imkansızdı. Leyla hiç kendine harcama yapmasa bile hayatta kalmaya çalışıyordu. Şirket özlük dosyasını incelediğinde ise derin bir sarsıntı yaşadı: Leyla duldu. Kocasını kaybettiğini bile bilmiyordu.