İstanbul Maslak’taki devasa bir gökdelenin en üst katında, kariyerimin en büyük projesine imza atmak üzere yönetim kurulu masasının başında oturuyordum. Sahibi olduğum inşaat şirketi, yaklaşık bir milyar liralık ticari bir sözleşmeyi tamamlamak üzereydi. Karşımda sekiz yatırımcı, iki kıdemli avukat ve yıllardır birlikte çalıştığım iş ortağım Demir duruyordu.

Normalde böylesine kritik toplantılarda asla telefonuma bakmazdım. Ancak o sabah, içimden gelen sebepsiz bir hisle üçüncü çalışta telefonu açtım.

Telefondaki ses, “Selim Bey, ben Ankara Hacettepe Üniversitesi Hastanesi’nden Dr. İnci,” dedi. Duru ve ciddi bir tonla ekledi: “Oğlunuz bu sabah prematüre olarak dünyaya geldi.”

Birkaç saniye boyunca doktorun yanlış numarayı aradığını düşündüm. Masadaki cilalı ahşap yüzeye boş gözlerle bakakaldım.

“Anlamadım,” dedim sesim titreyerek. “Neyim?”

“Oğlunuz efendim. Annesi Leyla Yalçın.”

O an salondaki bütün mülkiyetler, milyarlık rakamlar ve klasörler zihnimde silinip gitti. Leyla benim altı ay önce olaylı bir şekilde boşandığım eski eşimdi.

“Leyla iyi mi?” diye sordum, altımdaki dev anlaşmayı tamamen unutarak.