“Beyefendi, oğlunuz altı gündür benim evimde uyuyor ve ben onu daha fazla saklayamam.”

Manisa Gediz Ovası’ndaki mısır tarlalarını havadan ilaçlama görevinden döndüğümde duyduğum ilk cümle buydu. Benim adım Levent. Kırsal bölgede tarım pilotluğu yapıyorum. Alçak uçuş yaparken telefon kullanmak hayati tehlike oluşturduğu için cihazlarımızı hangardaki dolaplara kilitleriz. Son görevim tam altı gün, yani yaklaşık 148 saat sürdü. Telefonumu tekrar açtığımda ekranda komşum Hacer Teyze’den gelen 87 cevapsız çağrı vardı.

Eve vardığımda Hacer Teyze bahçe kapısında beni bekliyordu. Gözyaşları içinde, “Oğlun günlerdir seni soruyor Levent,” dedi.

Dehşete düşmüştüm. Eşim Sibel ve henüz iki yaşındaki oğlum Taha, yedi yıl önce Salihli yolundaki feci bir trafik kazasında hayatlarını kaybetmişti. Resmi raporlar, aracın tamamen yanması sebebiyle Taha’nın vefatını karineye bağlamıştı. Yıllardır iki sessiz mezarı ziyaret ediyor, acımı içimde taşıyordum.

“Hacer Teyze, benim oğlum yıllar önce öldü,” diyebildim.