İcra kurulu başkanı (CEO) olarak şirketteki ilk günümde beni aşağılayan ilk kişi, kocamın sekreteri oldu.

Yönetici asansörünün önünde durmuş, beni baştan aşağı süzdükten sonra değerimi çoktan biçmiş gibi küçümseyici bir edayla gülümsedi:

“Temizlik personeli ve stajyerler servis asansörünü kullanır.”

Bir an için şaka yaptığını sandım. Ancak arkasındaki çalışanların gözlerini yere devirdiğini görünce durumun ciddiyetini anladım. Üzerimde sade bej bir elbise ve alçak topuklu ayakkabılar vardı. Altı yıl boyunca yurt dışındaki büyük projeleri yönetmiş, şantiyelerde mühendis baretleriyle çalışmış biri olarak kıyafetin bir sınıf göstergesi sayıldığı bu holding kültürüne oldukça yabancıydım.

“Ben temizlik görevlisi değilim,” dedim sakince.

“O zaman stajyer olmalısın. Stajyerler de servis asansörünü kullanır.”

Yakasındaki isimlikte yazıyordu: Cansu Tong – Genel Müdür Kaan’ın Başsekreteri.

Kocamın odası. Kocamın sekreteri.

Kaan ile on yıldır evliydim ama bu kadınla hiç karşılaşmamıştım. Yakındaki bir çalışan fısıldadı: “Lütfen servis asansörüne binin. Cansu Hanım hayatınızı cehenneme çevirebilir.”

“O asansör 68. kata çıkıyor mu?” diye sordum.
“Hayır, 63’te duruyor. Kalan 5 katı merdivenle çıkmak zorundayız.”

Cansu kahkaha attı: “5 kat merdiven fazla geliyorsa bu şirkete ait değilsiniz demektir.”

İçimde bir şeylerin buz kestiğini hissettim. Üç gün önce yönetim kurulu, şirket operasyonlarının tamamen bana devredilmesini oy birliğiyle kabul etmişti. Resmi duyuru saat tam 10:00’da yapılacaktı. Kocam Kaan döneceğimi biliyordu ama “toplantılara boğulduğunu” söyleyerek beni geçiştirmişti. Yönetim kurulunun bana “CEO” unvanını verdiğinden de, dönüştüğüm güçten de haberi yoktu.