“Sen…” diye fısıldadım. “Bunu senden hiç beklemezdim.”

Karşımda duran kişi, altı yıl önce hayatımdan çıkan eşim Barış’tı.

Bir eliyle küçük kızın elini tutuyordu. Diğer eli cebindeydi. Yüzü bembeyaz olmuş, gözlerini benden kaçırıyordu. İdil ise hiçbir şey anlamadan önce bana, sonra ona bakıyordu.

“Anne, neden böyle bakıyorsun?”

Cevap veremedim.

Gözlerim yalnızca yanındaki küçük kızdaydı.

Aynı yüz… aynı gözler… aynı küçücük ben.

Sanki altı yıl önce kaybettiğim bebeğim büyümüş ve karşıma dikilmişti.

Barış derin bir nefes aldı.

“Bunu burada konuşamayız.”

“Hayır,” dedim. Sesim titriyordu. “Tam burada konuşacağız. Altı yıldır sustum. Altı yıldır kızımın bir kardeşi olmadığını düşündüm. Sen şimdi karşıma çıkıp onun elini tutuyorsun. Bana gerçeği söyle.”

Barış’ın gözleri doldu.

“Onun adı Lina değil,” dedi.

Küçük kız başını kaldırıp babasına baktı.

“Baba, bu kim?”

Barış dizlerinin üzerine çöktü ve onun saçlarını okşadı.

“Annen.”

Dünyam başıma yıkıldı.

Kızın yüzüne tekrar baktım.

“Ne dedin?”

Barış ayağa kalktı.

“Bu senin kızın. Senin doğurduğun kız.”

Bacaklarımın bağı çözülecek gibi oldu. Birkaç saniye boyunca çevremdeki sesleri duyamadım. Çocukların kahkahaları, okulun bahçesindeki konuşmalar, öğretmenlerin sesleri… Hepsi uzaklaştı.

“Leyla…” diye fısıldadım.

Barış’ın yüzü değişti.

“Evet.”

O tek kelime, altı yıldır içimde taşıdığım bütün acıyı yerinden söktü.

“Bana öldüğünü söylediler.”

“Ölmemişti.”

“Ben onu hiç görmedim.”

“Biliyorum.”

“Peki neden?”

Barış sustu.

O an ona bağırmak, onu sarsmak, yıllarımı geri istemek istedim. Ama karşımda duran küçük kızın yüzüne baktığımda öfkemin yerini başka bir şey aldı.

Korkunç bir boşluk.

Altı yıl.

Altı yıl boyunca kızımın yaşadığını bilmeden yas tutmuştum.

Barış sonunda konuşmaya başladı.

“Doğum sırasında işler çok kötü gitmişti. Doktorlar bir bebeğin durumunun kritik olduğunu söylediler. Sonra seni yoğun bakıma aldılar. Sen kendinde değildin. Ben de… ne yaptığımı bilmiyordum.”

“Bana öldüğünü söylediler.”

“Çünkü o sırada doktorlar da onun öldüğünü düşündü. Ama birkaç saat sonra bir hemşire, bebeğin yaşadığını fark etti.”

Dudaklarım titredi.

“Sonra?”

Barış gözlerini kapattı.