Nalan’ın kızımızın kolunda gördüğü şey, yıllardır saklanan korkunç bir sırrın işaretiydi… ve o sırrın içinde eşimin bile bilmediği bir gerçek vardı.

O an odadaki herkes susmuştu.

Ben yatağın üzerinde oturuyor, bir yandan kızımı kucağımda tutmaya çalışıyor, bir yandan da Nalan’ın söylediklerini anlamlandırmaya çalışıyordum. Eşim ise annesinin karşısında durmuş, ne yapacağını bilemez haldeydi.

“Anne, lütfen açık konuş,” dedi. “Bizi korkutuyorsun. Kızımın nesi var?”

Nalan cevap vermeden önce kızımızın koluna bir kez daha baktı. Sonra titreyen ellerini yüzüne götürüp derin bir nefes aldı.

“Onun kolundaki doğum lekesi…” dedi. “Ben bunu daha önce gördüm.”

Kaşlarımı çattım.

“Nasıl yani? Nerede gördün?”

Nalan’ın gözleri doldu.

“Yıllar önce.”

Eşim bir adım daha yaklaştı.

“Kimde gördün?”

Nalan bu kez doğrudan oğlunun gözlerinin içine baktı.

“Senin kardeşinde.”

O an eşimin yüzündeki ifade değişti.

Ben ise hiçbir şey anlamıyordum.

Eşimin hiç bahsetmediği bir kardeşi olduğunu bilmiyordum. Yıllardır evliydik ve ailesiyle ilgili birçok şey konuşmuştuk. Ama şimdi kayınvalidemin sözleri, ailemizin geçmişinde benim bilmediğim çok büyük bir boşluk olduğunu gösteriyordu.

“Benim kardeşim mi?” diye fısıldadı eşim.

Nalan başını salladı.

“Sen doğmadan önce bir kızım vardı.”

Odanın havası bir anda ağırlaştı.

Nalan, yıllar önce henüz genç bir kadınken bir kız çocuğu dünyaya getirdiğini anlattı. Ancak o dönemde hayatı çok farklıydı. Ailesinin baskısı, maddi imkânsızlıklar ve dönemin acımasız şartları nedeniyle bebeğine bakamayacağını düşünmüştü.

Kızının doğduğunda kolunda küçük, belirgin bir doğum lekesi olduğunu söyledi.

“Onu kucağıma aldığımda gördüğüm ilk şeylerden biriydi,” dedi. “Küçük, açık kahverengi bir leke. Şekli neredeyse aynıydı.”

“Peki sonra ne oldu?” diye sordum.

Nalan gözlerini yere indirdi.