“Çocukların yerde de yatabilir. Rahat etmek isteseydin gidip bir otel odası tutsaydın!”

Annem elindeki iki eski uyku tulumunu sertçe ayaklarımın dibine bıraktığında, kız kardeşim Hande misafir odasının kapısından bana bakıp kahkahayı bastı. Naylon kumaşın soğuk parkeye vururken çıkardığı o sert ses, gözlerimi her kapattığımda hâlâ kulaklarımda çınlar.

Benim adım Cansu. İstanbul’da büyük bir hastanenin acil servisinde çalışan 33 yaşında bir hemşireyim. Eşimden ayrıldıktan sonra 6 yaşındaki kızım Zeynep ve 3 yaşındaki oğlum Ali ile tek başıma ayakta durmaya çalışıyorum.

Kasım tatilinde Bursa’daki annemin yanına gitmek için sabaha karşı yola çıkmış, saatlerce direksiyon sallamıştım. Yanımızda oyuncaklar, battaniyeler ve 12 saatlik nöbetten çıkıp pişirdiğim bir tepsi börek vardı. Yolda kızım Zeynep arkadan kısık bir sesle, “Anne, anneannem bizi gerçekten seviyor mu?” diye sorduğunda içime bir taş oturmuştu.

Eve vardığımızda bizi kimse karşılamadı. Kız kardeşim Hande, kocası Serkan ve iki çocuğuyla misafir odasına çoktan yerleşmişti. Yatakların üzerinde yumuşacık yorganlar, komodinlerde kurabiyeler duruyordu. Annem bize dönüp bakmadı bile; tek söylediği “Kirli ayakkabılarınızı kapıda bırakın” oldu.