Ameliyatım bir salı gününe denk gelmişti. Salı günleri sıradandır; kimse hayatının o gün baştan sona değişeceğini tahmin etmez. Ama hayatınızı “öncesi” ve “sonrası” olarak ikiye bölen anların hiçbir zaman davetiye çıkarmadığını acı bir şekilde öğrenecektim.

Benim adım Ceyda. Elli dört yaşındayım ve kocam Davut ile otuz bir yıldır evliyim. Gençlik yıllarımızda bir iş toplantısında tanışmış, o günden beri birbirimizin sığınağı olmuştuk. Davut dürüst, sakin ve sözüne sadık bir adamdı. Yıllarca müteahhitlik yaptı; bir şeyi inşa ediyorsa sağlam yapmalıydı, çünkü arkasında bıraktığı yapıda başkaları yaşayacaktı. Evliliğimize de hep bu sorumlulukla yaklaştı. Çocuğumuz olmadı ama hayatı birbirimizle tamamladık. Huzurlu, mutlu bir yuvamız vardı… En azından ben öyle sanıyordum.

Geçtiğimiz haftalarda geçirdiğim ağır bir ameliyat nedeniyle İstanbul’daki bir hastanede yatıyordum. Ameliyatım başarılı geçmişti. Bir sabah hemşire odama gelip başucumdaki sarı çiçekleri görünce gülümseyerek, “Ne kadar düşünceli bir eşiniz var, her gün aksatmadan ziyarete geliyor,” dedi.