Düğün pastamızı kestikten hemen sonra kocam Deniz’in yaptığı ilk şey, enseme yapışıp yüzümü hırsla pastanın içine gömmek oldu. İkincisi ise iki yüz davetli bu aşağılanmayı izlerken kahkahalarla gülmekti. O an zihnimde tek bir düşünce yankılandı: Ya şimdi buradan çıkarım ya da bir daha asla canlı çıkamam.

Üç saniye boyunca hiç kıpırdamadan durdum. Krem şanti burnumu tıkıyor, kremanın altındaki ahşap standa çarpan yanağım sızlıyordu. Deniz’in annesi Pervin sevinçle çığlık attı: “Aha bak şuna! Deniz, kızın bütün makyajını mahvettin!”

Deniz omzumu daha sıkı sıktı ve kulağıma fısıldadı: “Gülümse Selin. Beni rezil etme.”

Yavaşça başımı kaldırdım. Saçlarım, kirpiklerim ve ipek gelinliğim kremayla kaplanmıştı. Burnumdan ince bir kan sızıyordu. Kahkahalar birden kesildi. Sağmdıcım Leyla’nın yüzü kireç gibi olmuştu.

Deniz kanı görünce gözlerini devirdi: “Saçmalama Selin, sadece bir şakaydı.”

Bu cümle beni az önce yaptığı şeyden daha çok korkuttu. Çünkü on sekiz aydır benzer cümleleri duyuyordum. Tartışırken duvarı yumrukladığında buna “öfke kontrolü” diyordu; bileğimi morartana kadar sıktığında “çok hassassın” diyordu.