“Bizim ilişki sorunlarımıza bizi dahil etme Elif. Onunla evlenmeyi sen seçtin.”

Gözümün altındaki morluğu gördükten sonra babamın söylediği tek şey bu oldu. Annem ise gözlerime bakacak cesareti bile bulamadan yanında dikiliyordu. Her pazar olduğu gibi o akşam da Kadıköy’deki evimize ellerinde yemek poşetleriyle gelmişlerdi. Annem pişirdiği çorbayı mutfaka bırakırken, ikisi de yüzümdeki izi fark etmiş ama tek bir soru bile sormamıştı.

O sırada kocam Burak, elinde içeceği ve yüzündeki alaycı gülümsemeyle koridorda belirdi. “Baksanıza, örnek aile sonunda gelmiş,” diye mırıldandı. Babam başını öne eğdi, annem ise hiçbir şey olmamış gibi mutfak tezgahını düzenlemeye başladı. Beş dakika sonra çıkıp gittiler. Burak arkalarından kapıyı çarptı ve kahkahayı bastı: “Gördün mü? Kendi ailen bile seninle uğraşmak istemiyor.”

Oysa yüzümdeki darbenin üzerinden henüz yirmi dakika geçmişti. Tek suçum, onun katlanarak büyüyen kumar borçlarını artık ödemeyeceğimi söylemekti. Bir süredir ortak hesabımızdan sürekli para buharlaşıyordu. İnternet dökümlerini incelediğimde, tüm birikimimin yasa dışı bahis sitelerine aktarıldığını görmüştüm. Yüzleştiğimizde beni suçlamış, ardından hiç tereddüt etmeden vurmuştu. Sonra da sarılıp, “Beni sen tahrik ettin, bunu kendin istedin,” diye fısıldamıştı.