EN YAKIN ARKADAŞIM, DOWN SENDROMLU KIZ KARDEŞİMLE EVLENDİ

DOLAR

Alış: 48.19

Satış: 48.38

EURO

Alış: 55.93

Satış: 56.15

GBP

Alış: 64.93

Satış: 65.41

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 2.09.2026

EN YAKIN ARKADAŞIM, DOWN SENDROMLU KIZ KARDEŞİMLE EVLENDİ

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kâğıt titreyen ellerimin arasında açıldı. İlk satırı okuduğumda nefesim kesildi. İkinci satırda gözlerim doldu. Üçüncü satıra geldiğimde ise kâğıdı elimden düşürdüm. “Bu nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadım. Baran eğilip kâğıdı yerden aldı. “Bunu senden yıllarca saklamak zorunda kaldım.” Başımı kaldırıp ona baktım. “Ne sakladın?” Baran birkaç saniye sustu. Sonra koridorun duvarına yaslandı. “Bahar’ın çocuk sahibi olamayacağını biliyor muydun?” Kaşlarımı çattım. “Hayır.” “Doktorlar yıllar önce ona bunu söylemişti.” “Peki ikizler?” Baran’ın gözlerinden yaşlar süzüldü. “İşte mesele de bu.” Kalbim daha hızlı atmaya başladı. Ameliyathanenin kapısına baktım. İçeride kız kardeşim hayatı için savaşırken ben burada, onun hakkında bilmediğim gerçeklerle yüzleşiyordum. “Bana her şeyi anlat.” Baran cebinden eski bir zarf çıkardı. “Bahar’la evlenmeden birkaç ay önce bunu öğrendim.” Zarfı bana uzattı. Üzerinde bir hastanenin adı ve yıllar önce atılmış bir tarih vardı. Zarfı açtığımda içinde birkaç tahlil sonucu ve doktor raporu gördüm. Ama asıl şok edici olan son sayfaydı. Bahar’ın adı yazıyordu. Altında ise şu cümle vardı: “Hastanın ileride çocuk sahibi olmasının tıbben mümkün olmayacağı değerlendirilmiştir.” Kâğıdı elimden bıraktım. “Demek ki…” “Evet,” dedi Baran. “Bu çocukların biyolojik annesi Bahar değil mi?” Baran başını iki yana salladı. “Hayır. Yanlış anladın.” “Öyleyse ne?” Baran yanıma oturdu. “Bahar çocuk sahibi olamayacağını öğrendiğinde yıkılmıştı. Ama bunu senden, anne ve babandan bile sakladı.” “Niye?” “Çünkü senin onu acıyarak görmeni istemiyordu.” Bu cümle içime oturdu. Çünkü Bahar’ı gerçekten seviyordum. Ama yıllarca onu korumaya çalışırken, bazen farkında olmadan onun adına karar verdiğimi hatırladım. Baran devam etti. “Bahar, evlendikten sonra bana bir gün şöyle dedi: ‘Ben anne olamayacağım için üzülmüyorum. Bir çocuğun beni annesi olarak sevemeyeceğini düşünmek beni üzüyor.’” Gözlerim doldu. “Sonra?” “Sonra ona evlat edinmeyi önerdim.” Baran’ın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

: “Bana kızdı.” “Niye?” “Çünkü o, insanların onun Down sendromu nedeniyle bir çocuğa iyi anne olamayacağını düşüneceğinden korkuyordu.” Başımı eğdim. Baran devam etti. “Ben de ona bir söz verdim.” “Ne sözü?” “Ne olursa olsun, çocuklarımızın annesi olacağını söyledim.” Tam o sırada ameliyathanenin kapısı açıldı. Bir hemşire hızla dışarı çıktı. İkimiz de ayağa kalktık. “Doktor birazdan bilgi verecek,” dedi…Hemşire uzaklaşınca Baran bana döndü. “Fakat sana anlatmadığım bir şey daha var.” “Daha ne olabilir?” Baran gözlerini kapattı. “İkizlerin biyolojik annesi Bahar.” Bir an ne diyeceğimi bilemedim. “Az önce çocuk sahibi olamayacağını söyledin.” “Normal yollarla olamazdı.” Sonra gerçeği anlattı. Bahar yıllar önce tedavi görmüş, yumurtalıklarından alınan hücreler özel bir merkezde saklanmıştı. Yıllar sonra doktorlar yeni bir tedavi yöntemiyle bunun mümkün olabileceğini söylemişti. Bahar bana bundan hiç bahsetmemişti. Çünkü başarısız olursa umutlanmak istemiyordu. Ama başarılı olmuştu. İkizlere hamile kalmıştı. Ve bunu öğrendiğimde neden Baran’ın gözlerinin korkuyla dolduğunu anlamıştım. “Peki sen neden bunu bana şimdi söylüyorsun?” Baran cebinden başka bir kâğıt çıkardı. “Çünkü Bahar ameliyata girmeden önce bunu bana verdi.” Kâğıdı açtı. Bu kez birkaç satırdan oluşan bir mektuptu. Bahar’ın el yazısını tanıyordum. İlk satırı görünce ağlamaya başladım. “Sevgili kardeşim…” Daha fazlasını okumakta zorlandım. Baran mektubu elimden almadı. Bekledi. Ben devam ettim. “Eğer bunu okuyorsan, demek ki korktuğum şey başıma geldi.” Gözlerim bulanıyordu. “Bunca yıl seni koruduğunu düşündüm. Ama aslında seni benim yüzümden üzmekten korktum. İnsanların bana bakışlarını gördüğümde, senin de bir gün bana aynı gözlerle bakmandan korktum.” Mektubu göğsüme bastırdım. Baran sessizce ağlıyordu. Okumaya devam ettim. “Baran’la evlenmemin sebebi senin düşündüğün gibi değildi.” Kalbim duracak gibi oldu. Yıllarca içimde taşıdığım o eski şüphe yeniden ortaya çıktı. Baran’ı neden sevdiğimi, onun neden beni değil Bahar’ı seçtiğini düşündüğüm o geceler… Mektupta devamı vardı. “Baran seni de çok seviyordu. Bunu biliyordum.” Gözlerimi kapattım. “Bir zamanlar onunla evleneceğini düşündüğünü de biliyordum. Ama sana hiçbir zaman kızmadım. Çünkü sen benim kardeşimsin. Ve seni kaybetmekten hep korktum.” Yutkundum. Sonra son satırlardan biri beni tamamen sarstı. “Baran bana evlenme teklif ettiğinde, ona tek bir şart koştum.” Başımı kaldırıp Baran’a baktım. “Ne şartı?” Baran gözlerini kaçırdı. Mektubun devamını okudum….“Eğer bir gün başıma bir şey gelirse, kardeşime gerçekleri anlatacağına söz ver.” Kâğıt ellerimin arasında titriyordu. Demek bütün bunların sebebi buydu. Baran benimle evlenmek istemediği için değil… Bahar’ı bir görev olarak gördüğü için de değil… Onunla evlenmesinin ardında çok daha derin bir neden vardı. Bahar, kendisine gerçekten değer veren bir insanla hayat kurmak istemişti. Baran da onu korumaya değil, onunla birlikte yaşamaya karar vermişti. Tam o sırada doktor koridorda göründü. İkimiz de ona doğru koştuk. “Doktor, kardeşim nasıl?” Doktor maskesini çıkardı. “Ameliyat başarılı geçti.” Dizlerimin bağı çözüldü. Baran duvara yaslandı. “Peki Bahar?” “Şu anda yoğun bakımda. Önümüzdeki birkaç saat kritik ama hayati tehlikeyi atlattı.” Gözyaşlarımı tutamadım. Saatler sonra Bahar’ın yanına girmemize izin verdiler. Yatağın başına geçtiğimde onu tanımakta zorlandım. Yorgundu. Solgundu. Ama yaşıyordu. Elini tuttum. Gözlerini yavaşça açtı. Beni görünce hafifçe gülümsedi. “Bebekler?” “İkisi de iyi.” Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. “Baran?” “Burada.” Bahar ona baktı. Sonra bana döndü. “Okudun mu?” Başımı salladım. “Evet.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra ona sarıldım. “Bunu neden benden sakladın?” Bahar gözlerini kapattı. “Çünkü seni üzmek istemedim.” “Ben senin kardeşinim. Üzülmekten değil, seni anlamadan yaşamaktan korkmalıydım.” Bahar’ın dudakları titredi. “Benden utanmadın mı?” Bu soru kalbimi parçaladı. “Hayır.” “Hiç mi?” “Hiç.” Elini daha sıkı tuttum. “Ben senden hiçbir zaman utanmadım. Ama seni bazen sadece korunması gereken biri gibi gördüm. Asıl hatam buydu.” Bahar ağlamaya başladı. Baran da yatağın diğer tarafına geçti. “Bahar,” dedi. Kız kardeşim ona baktı. “Bana bir daha böyle bir mektup yazmayacaksın.” Bahar gülümsemeye çalıştı. “Neden?” “Çünkü artık hiçbir yere gitmiyorsun.” O an hepimiz ağlayarak güldük. Aylar sonra Bahar tamamen iyileşti. İkizlerimiz de sağlıklı bir şekilde büyümeye başladı. Ben ise yıllardır içimde taşıdığım bir gerçeği nihayet kabul ettim. Baran’ın Bahar’la evlenmesi, bana karşı yapılmış bir seçim değildi. Bahar’ın Down sendromu onun sevgisini, anneliğini ya da bir insan olarak değerini hiçbir zaman azaltmamıştı. Asıl sorun, insanların onun adına sürekli sınırlar çizmesiydi. Bahar ise o sınırların hiçbirine sığmadı. Bir gün parkta ikizleriyle otururken yanına gittim. Çocuklardan biri bana koştu. Diğeri annesinin kucağında gülüyordu. Bahar bana bakıp: “Ne düşünüyorsun?” diye sordu. Gülümsedim. “Çocukken sana verilen o sözü hatırlıyor musun?” “Hangisini?” “Bir gün seni mezuniyet balosuna götüreceğim sözünü.” Bahar kahkaha attı. “Onu hâlâ hatırlıyor musun?” “Evet.” Baran uzaktan bize bakıyordu. Ben de ona baktım. Sonra Bahar’ın elini tuttum. “Bazı insanlar hayatımıza girdiğinde bütün planlarımızı değiştirir,” dedim. “Ama bazen hayatın en güzel tarafı da budur.” Bahar başını omzuma yasladı. O gün anladım ki bazı gerçekler insanın kalbini kırmak için değil, onu yıllardır taşıdığı yanlışlardan kurtarmak için ortaya çıkar. Baran’ın yıllar önce söylediği o cümle hâlâ aklımdaydı: “Artık onunla neden gerçekten evlendiğimi anlamanın zamanı geldi.” Sonunda anlamıştım. O, Bahar’la acıdığı için evlenmemişti. Onu korumak zorunda hissettiği için de evlenmemişti. Onu olduğu haliyle sevdiği için evlenmişti. Ve Bahar bana hayatımın en önemli dersini vermişti: Bir insanın farklı olması, onun daha az sevilmesi gerektiği anlamına gelmez. Bazen sadece bizim, sevgiyi nasıl vermemiz gerektiğini yeniden öğrenmemiz gerekir.

Haberin Devamı

EN YAKIN ARKADAŞIM, DOWN SENDROMLU KIZ KARDEŞİMLE EVLENDİ

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Büyük Zelzele Oldu