Toplantım planlanandan iki saat önce iptal olunca İstanbul Kadıköy’deki evime erken dönmüştüm. Kapıyı açtığım an koridorun sonundan 12 yaşındaki kızım Ece’nin çaresiz hıçkırıklarını duydum. “Anne! Lütfen onu durdur!” diye bağırıyordu.

Anahtarları antreye düşürüp hızla kızımın odasına koştum. Karşılaştığım manzara adeta kanımı dondurdu. Eski kocam Murat, yeni eşi Arzu ile birlikte kapının önünde duruyor, Murat’ın 17 yaşındaki üvey oğlu Mert ise yatak odamdaki çekmeceleri yağmalayıp eşyaları yatağımın üzerine saçıyordu.

“Evimde ne işiniz var sizin?” diye avazım çıktığı kadar bağırdım.

Murat bana dönüp soğukkanlı bir tavırla, “Bana ait olan bir şeyi arıyoruz,” dedi.

Kızım Ece titreyerek bana sığındı: “Anne, Mert senin mücevher kutunu karıştırıyordu. Babamın ona evin tapu belgelerini bulmasını söylediğini duydum.”

Bu cümle her şeyi değiştirdi. Mücevher kutusu anneannemden kalma manevi bir hatıraydı. Ancak mülkiyet belgeleri çok daha kritikti. Evlenmeden önce bana miras kalan küçük müstakil evin orijinal tapu kayıtlarıydı onlar. Boşanma sürecimizde Murat bu evden pay talep etmiş fakat mahkeme malın tamamen bana ait olduğuna kesin olarak karar vermişti.