Her Pazar Saat 19:30’da Kaçan Adamın Deri Çantasından Çıkan Yürek Burkan Sır

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.08.2026

Her Pazar Saat 19:30’da Kaçan Adamın Deri Çantasından Çıkan Yürek Burkan Sır

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Annemin 11 yıl aradan sonra yeniden gülümsediğini, giyinip süslendiğini ve aşık olduğunu görmek şüphelerimi bastırmaya yetmeliydi. Ancak Rıza ne zaman akşam yemeğine gelse, kafamdaki o tek soru daha da yüksek sesle yankılanıyordu: Bu adam her Pazar saat tam 19:30’da nereye kayboluyordu? Babamı kaybettiğimizden beri annem Gönül hiç şarkı mırıldanmamıştı. Ama o pazar öğleden sonra, yatak odasındaki aynanın karşısında babamın 30. evlilik yıldönümlerinde hediye ettiği inci küpeleri takarken eski bir melodiyi mırıldanıyordu. “Anne, çok güzel görünüyorsun!” dedim kapıya yaslanarak. Gülümseyerek “Sadece bir akşam yemeği Aslı,” dedi. “Yine o kırmızı elbiseyi giymişsin!” “Giymeye hakkım var herhalde.” Annem 11 yıldır yalnızdı ve Rıza hayatına girdiğinden beri evdeki lambalar yeniden yanmış gibiydi. Rıza 52 yaşındaydı, domates fidanları hakkında sohbet ederken tanışmışlardı. Bir ay içinde anneme ayçiçekleri getirmeye, balkonu tamir etmeye başlamıştı. 15 yaşındaki kızıma en sevdiği nane çikolatalı dondurmayı bile getiriyordu.

: Annem yeniden parfüm sıkmaya, telefonuna bir genç kız gibi gülümsemeye başlamıştı. Onu sevmek istiyordum ama kafamı kurcalayan bir şey vardı. “Kaçta geliyor?” diye sordum. “Beşte. Yine 19:30’da çıkması gerekecek, o yüzden altıda yiyelim.” Aşağıda kızım Ceren sofrayı kuruyordu. Ceren, Rıza’yı büyük bir şüpheyle izliyordu. “Külkedisi yemeğe geliyor,” dedi Ceren peçeteyi katlarken. “Her Pazar saat 19:30’da balkabağı patlayacakmış gibi evden fırlayıp gidiyor.” Kızıma kızamadım çünkü haklıydı. Altı aydır her Pazar yemeğimize katılan Rıza, bir kez olsun 19:30’dan sonra kalmamıştı. Gitmek için her zaman kibar bir bahanesi vardı ama bahaneler her hafta değişiyordu. Ertesi Pazar Rıza kızartmayı keserken sürekli saatine bakıyordu. “Bu gece büyük planlar var mı Rıza?” diye sordum. “Önemli bir şey değil, Bakü’deki bir müşterimle saat sekizde görüşmem var,” dedi. Ceren’in çatalı havada kaldı. “Bakü mü? Pazar günü mü?” “Ticaret uyumaz küçük kız,” dedi Rıza. İki hafta önce 21:00’de tesisatçı geleceği için aceleyle gitmişti. Başka bir hafta komşusu Mehmet Bey’in tansiyon ilaçlarının kapağını açmaya gidiyordu. Her Pazar aynı saatte, kolunun altına sıkıştırdığı o siyah deri çantayla evden çıkıyordu. Anneme sormuştum: “Altı aydır birliktesiniz. Evine hiç gittin mi? Mutfak masasını, koltuğunu gördün mü?” Annem omuzlarını dikleştirdi. “O özel hayatına saygı duyulmasını istiyor Aslı. Lütfen bırakın bu anı yaşayayım. Sonu kötü bitecek olsa bile umut etme hakkımı elimden almayın.” Geçen hafta annemin 72. yaş günüydü. Rıza elinde güller ve kolunun altındaki deri çantayla geldi. Yemek harika geçti, annem yıllar sonra ilk kez kahkahalar attı. Sonra annem kendi elleriyle yaptığı çikolatalı pastayı getirdi: “Erkek arkadaşımın en sevdiği pasta.” Rıza’nın yüzü değişti. Saatine baktı: 19:26. “Gönül, çok üzgünüm tatlım. Gitmem gerek.” Oda buz kesti. “10 dakika daha kalamaz mısın? Bugün benim doğum günüm Rıza,” dedi annem. “Gerçekten kalamam,” dedi, çantayı alıp fırladı. Pasta masanın ortasında ellenmemiş halde kaldı. Ceren aniden ayağa kalktı. “Ben dışarı çıkıyorum, hemen döneceğim,” deyip kapıyı çarptı. Kırk dakika geçti. Dışarıdan gürültülü adımlar duyuldu. Ceren içeri girdi, nefes nefeseydi ve gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Kucağında Rıza’nın o siyah deri çantası vardı! “Ceren! Onu nereden aldın?” diye bağırdım. Ceren başını salladı. “Nasıl aldığıma karışmayın. Bu çantada ne sakladığını ve her Pazar 19:30’da neden kaçtığını görmeniz gerek!”Ceren çantayı yemek masasının ortasına, ellenmemiş doğum günü pastasının yanına bıraktı. Annem titreyen elleriyle çantaya doğru uzandı. İçinde başka bir kadına ait fotoğraflar ya da otel makbuzları bulmayı bekliyordum. Ancak annem elini ağzına götürüp “Aman Allah’ım!” diye fısıldadı. Çantanın içinden kenarları aşınmış eski aile fotoğrafları, boyası solmuş ahşap bir müzik kutusu ve üzerinde büyük harflerle resimli yazılar bulunan lamine kartlar çıktı. Bir kaşık resmi, bir tarağın resmi ve altında “Oğlum” yazan güler yüzlü bir adam resmi… En üstte ise elle yazılmış şu not duruyordu: “Benim adım Emine. Rıza benim oğlum. Onun yanında güvendeyim.” Ceren gözyaşlarını silerek anlatmaya başladı: “Arkadaşım Selin’in ablasından yardım istedim, Rıza’nın arabasını takip ettik. Güneydeki yaşlı bakım merkezine gitti. Çantayı koltukta unutup içeri koştu. Kapı kilitli bile değildi. İçeri baktım… Bir hasta yatağının yanında açılır kapanır bir kamp yatağı vardı.” Annem lamine kartı göğsüne bastırdı. “Emine…” diye fısıldadı. “Annesinin adının Emine olduğunu söylemişti ama gerisini anlatmamıştı.” Hemen paltosunu giydi. “Aslı, arabayı çalıştır. Hemen gidiyoruz!” Bakım merkezindeki küçük bir odaya girdiğimizde, Rıza 86 yaşındaki minyon bir kadının yanında oturmuş, elini tutarak kartlardaki yazıları ona okuyordu. Bizi karşısında görünce Rıza’nın yüzündeki tüm renk çekildi. “Gönül, lütfen! Sana anlatacaktım. Eski eşim durumumu öğrenince beni terk etmişti. Korktum… Çok üzgünüm.” Annem Rıza’nın yanına gidip elini tuttu. Rıza başını öne eğerek devam etti: “Annem ileri derece demans hastası. Hava karardıktan sonra zihni bulanıyor, korkup hırçınlaşıyor. Onu sakinleştirmenin tek yolu hava karardığı an yanında olmam. Aylardır her gece bu kamp yatağında yatıyorum. Evim yok gibi bir şey… Her Pazar 19:30’da gitmek zorundaydım çünkü annemin bana en çok ihtiyacı olduğu saat o.” Aylardır sürdürdüğümüz şüphelerin ve değişen bahanelerin arkasındaki gerçek, hiçbirimizin tahmin edemeyeceği kadar yüce ve fedakârcaydı. Rıza başka bir kadını gizlemiyordu; hayatındaki en değerli kadını, annesini koruyordu. Annem gözyaşları içinde gülümseyerek Rıza’ya baktı: “Rıza… Annenle ilgilenmek ile beni sevmek arasında bir seçim yapmak zorunda değilsin.” Yataktaki Emine Teyze başını anneme çevirdi. “Sen Rıza’mın bana anlattığı o güzel kadın mısın?” diye sordu. Annem ağlayarak güldü: “Evet, benim.” O geceden sonra Pazar yemeklerimiz saat 17:00’ye çekildi. Emine Teyze’nin iyi olduğu günlerde Rıza onu da yemeğe getirmeye başladı. Çantayı “ödünç aldığı” için vicdan azabı çeken Ceren, resimli kartların resmi koruyucusu oldu. Annem ise Emine Teyze’nin eski ahşap müzik kutusunu tamir etti. Rıza’nın sakladığı şey bir ihanet değil, katıksız bir evlat sevgisiydi. O gece masada yarım kalan pasta belki soğumuştu ama kalplerimiz hiç olmadığı kadar ısınmıştı.

Haberin Devamı

Her Pazar Saat 19:30’da Kaçan Adamın Deri Çantasından Çıkan Yürek Burkan Sır

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yetmiş üç yaşındayken kocam gözlerimin içine baktı ve “Yaşlısın. Hastasın. Seni hâlâ önemsediğim biri için terk ediyorum” dedi.