Yılbaşı sabahı, Bursa’daki o gösterişli konakta yemek masası adeta bir mahkeme salonu gibi gergindi. Kayınvalidem Neriman Hanım, evin mutlak hakimiydi. Onun tek bir yazılı olmayan kuralı vardı: Herkes gülümseyecek, son derece kibar olacak ve birini “haddini bildirmek” için hedef aldığı zaman asla otoritesine karşı çıkmayacaktı.

O günkü hedefi ise benim 7 yaşındaki kızım Ece’ydi. Ece benim ilk evliliğimden olan kızımdı ancak eşim Burak onu ilk günden itibaren öz kızı bilmiş, sevgisini bir an olsun esirgememişti. Her sabah okul çantasını hazırlar, geceleri hangi oyuncağıyla uyumak istediğini bilir ve kızımın kaygılı tebessümleri ile gerçek kahkahaları arasındaki farkı anında anlardı.

Kayınvalidem Neriman ise Ece’yi hiçbir zaman torunu olarak kabul etmedi. Onu her zaman “Burak’ın kızı”, “senin çocuk” veya “küçük misafir” diyerek aileden sistematik olarak soyutlardı.