Ama asıl büyük şok biraz sonra geldi.

Hemşire odaya girip doktorun yanına yaklaştı.

Elindeki dosyayı uzattı.

“Doktor bey, arşivden eski kayıtları bulmuşlar.”

Doktor dosyayı açtı.

Bir süre okudu.

Sonra yüzü değişti.

“Bu mümkün değil…”

Kaan hemen yanına gitti.

“Ne oldu?”

Doktor dosyadaki bir fotoğrafı gösterdi.

Ben de uzaktan baktım.

Fotoğrafta yıllar önce hastanede tedavi gören küçük bir kız çocuğu vardı.

Sırtında, bebeğimizdekinin neredeyse aynısı olan doğum lekesi bulunuyordu.

Fotoğrafın altında bir isim yazıyordu.

Derya o ismi görünce donup kaldı.

“Bu…”

Kaan’ın sesi titredi.

“Evet.”

Doktor dosyayı kapattı.

“Bu çocuğun ailesine ulaşmamız gerekiyor.”

O an anladım.

Kaan bebeği istemediği için değil, korktuğu için reddetmişti.

Bebeğin sırtındaki işaret ona yıllar önce kaybettiği bir gerçeği hatırlatmıştı.

Fakat hâlâ bir soru vardı.

Bu bebeğin biyolojik ailesi kimdi?

Saatler sonra yapılan testlerin sonucunu beklerken koridorda sessizce oturdum.

Derya yanıma geldi.

Gözleri şişmişti.

“Benden nefret ediyor musun?” diye sordu.

“Hayır.”

“Bunca zaman sana her şeyi anlatmadığım için…”

Başımı salladım.

“Şimdi önemli olan tek şey bebeğin gerçeğini öğrenmek.”

Ertesi gün sonuçlar çıktı.

Doktor odasına çağrıldığımızda Kaan’ın elleri titriyordu.

Doktor dosyayı masaya bıraktı.

“Bebeğin biyolojik anne ve babasıyla ilgili sonuçlar kesin.”

Kaan gözlerini kapattı.

Derya nefesini tuttu.

Doktor bana baktı.

“Bu bebek sizin kardeşinizin ve Derya’nın çocuğu.”

O an sanki bütün dünya yeniden yerine oturdu.

Kaan’ın dizlerinin üzerine çöktüğünü gördüm.

Ağlıyordu.

“Ben onu neden bıraktım?” diye fısıldadı.

Yanına gittim.

“Çünkü korktun.”

“Hayır,” dedi. “Ben baba olmaya layık değilmişim gibi davrandım.”

Bebeği ona uzattım.

“Bunu düzeltmek için hâlâ vaktin var.”

Kaan bebeğini kollarına aldı.

Bu kez yüzüne uzun uzun baktı.

Bebeğin minicik eli parmağını kavradığında gözyaşları yanaklarından süzüldü.

“Özür dilerim kızım,” diye fısıldadı.

Derya da yanlarına geldi.

Üçümüz bir süre sessizce bebeğe baktık.

Birkaç hafta sonra bebeğin sırtındaki oluşum için gerekli tedavi planı hazırlandı. Doktorlar bunun korktuğumuz kadar kötü olmadığını ve düzenli takip ile kontrol altında tutulabileceğini söyledi.

Kaan ise o günden sonra kızını bir an olsun yalnız bırakmadı.

Benim içinse bu olay hayatım boyunca unutamayacağım bir ders oldu.

Bir bebeğin sırtındaki küçücük iz, hepimizin korkularını ortaya çıkarmıştı.

Ama aynı zamanda bize şunu öğretmişti:

Bir insanın değerini kusursuz doğmuş olması belirlemez. Onu değerli yapan, sevildiğini hissetmesidir.

Kaan o gün kızını ilk kez gerçekten kucağına aldığında, artık onun sırtındaki lekeye bakmıyordu.

Gözlerine bakıyordu.

Ve ben, kardeşimin yıllardır beklediği baba oluşuna o anda tanıklık ettim.

Bazı yaralar insanı korkutur.

Bazıları ise insanlara, birbirlerini bırakmamaları gerektiğini hatırlatır.

Bebeğin sırtındaki iz de bizim için tam olarak böyle bir iz oldu.