Benim adım Derya. Kırk iki yaşındayım.

Hayatım boyunca en çok güvendiğim insanın, bir gün bana yabancı gibi bakacağı hiç aklıma gelmezdi. O insan eşim Kerem’di.

On dokuz yıllık evliliğimiz boyunca onun için fedakârlık yapmış, çocuklarımızı büyütmüş, zor zamanlarında yanında durmuş, kendi hayallerimi çoğu zaman ikinci plana atmıştım. Kerem’in işi büyüdükçe ben de onun başarısını kendi başarım gibi görüyordum.

Ta ki bir akşam eve gelip gözlerimin içine bakmadan, “Derya, sana bir şey söylemem gerekiyor,” diyene kadar…

Elindeki telefonu masaya bıraktı ve derin bir nefes aldı.

“Ben başka birine âşık oldum.”

O an sanki evin bütün sesleri kesildi.

“Ne zamandır?” diye sordum.

“Bir süredir.”

“Kim?”

Başını eğdi.

“İş yerinden Selin.”

Selin…

Adını daha önce duymuştum. Hatta birkaç kez aynı ortamda bulunmuştuk. Ben ona gülümseyip halini hatırını sormuş, kocamın yanında çalışan bir kadın olduğunu düşünmüştüm.

Meğer kocamın hayatında benden çok daha büyük bir yeri varmış.

O gece Kerem bana, yıllardır aramızdaki bağın koptuğunu, artık kendini özgür hissetmek istediğini söyledi.

Ben ise tek bir şey düşündüm:

“Bunca yıldan sonra beni nasıl bu kadar kolay silebildin?”

Birkaç hafta içinde bavulunu topladı ve gitti.

Selin’le aynı eve çıkacağını öğrendiğimde içimde tarifsiz bir öfke vardı. Ama ağlamadım. Kavga etmedim. Onu arayıp hesap sormadım.

Çünkü o gece kendi kendime bir söz verdim:

“Beni terk ettiği için değil, bana yaşattığı şey yüzünden pişman olacak.”

İlk aylar benim için çok zordu. Evde onun bıraktığı boşluk her köşede karşıma çıkıyordu. Sabah kahvaltısında onun boş sandalyesine bakıyor, geceleri yatakta tek başıma uyuyordum.

Ama zamanla fark ettim ki acı çekmek beni güçsüz yapmıyordu.

Tam tersine, bana kendimi yeniden tanıma fırsatı veriyordu.

Yıllardır ertelediğim bir iş fikrim vardı. El becerilerimle yaptığım dekoratif ürünleri satmak istiyordum. Kerem hep, “Bununla para kazanamazsın,” diyerek beni vazgeçirmişti.

Ben de ilk kez onun sözlerini düşünmeden kendi işimi kurmaya karar verdim.

Küçük bir dükkân kiraladım.

İlk günler sadece birkaç müşteri geldi. Ama vazgeçmedim. İnternetten satış yapmayı öğrendim, sosyal medya hesabı açtım, ürünlerimi kendim tanıttım.

Aylar geçtikçe işler büyüdü.

Bir yıl sonra küçük dükkânımın yerinde üç çalışanı olan, internetten ülkenin her yerine ürün gönderen bir işletmem vardı.

Ben değiştikçe çevremdeki insanlar da bunu fark etmeye başladı.

Bir gün ortak bir arkadaşımız beni aradı.

“Kerem seni sormuş,” dedi.

İçimden sadece gülümsedim.

“Neden?”

“İşlerinin kötü gittiğini söyledi.”

Meğer Kerem ile Selin’in ilişkisi düşündüğüm kadar masalsı değilmiş.

Bir süre sonra Selin’in Kerem’in parasının azaldığını görünce ondan uzaklaştığını öğrendim. Kerem, yıllarca birlikte çalıştığı şirkette yönetici konumundayken bazı hatalar yapmış, ardından görevini kaybetmişti.

Bir akşam kapım çaldı.

Kapıyı açtığımda karşımda Kerem’i gördüm.

Yüzü çökmüş, eski halinden eser kalmamıştı.

“Konuşabilir miyiz?” dedi.

“Konuş.”

“Ben hata yaptım.”

“Evet.”

“Selin beni terk etti.”

Bu kez acımadı içim.

“Üzgünüm,” dedim. “Ama bunun benimle ne ilgisi var?”

Başını eğdi.

“Derya, seni geri istiyorum.”

İşte o an yıllardır içimde taşıdığım bütün öfkenin aslında tek bir cümleyle bitebileceğini anladım.

“Beni geri istemiyorsun, Kerem. Kaybettiğin hayatını geri istiyorsun.”

Gözleri doldu.

“Her şeyi düzeltirim.”

Başımı salladım.

“Bazı şeyler düzeltilmez. Sadece ders alınır.”

Sonra masanın üzerine bir zarf koydum…