Kayınvalidem Neriman Hanım, lüks bir restorandaki doğum günü yemeğinde iki yaşındaki kızıma sert bir tokat attı ve “Seni işe yaramaz, bu kızın genleri bozuk!” diye bağırdı.

Kocam Murat masada korkakça ve sessizce otururken, öfkeyle masanın üzerinden uzandım. Murat’a öyle bir tokat attım ki gözlükleri çorba kasesinin içine uçtu. Ardından kayınvalidemi göğsünden iterek doğum günü pastasının içine devirdim.

“Otuz yaşındasın ama hâlâ kendi evladını savunamıyorsun!” diye haykırdım. Ağlayan kızımı kucağıma alıp restoranı terk ettim.

Benim uysal ve çaresiz bir kurban olduğumu sanıyorlardı. Oysa asıl mücadelem ve özgürlük planım yeni başlıyordu.

Kızım Elif hemen ağlamadı. Sıcak yüzünü boynuma bastırdı. Onu arabaya taşıyıp koltuğuna bağladım ve otopark ışığının altında yanağını kontrol ettim. Kırmızı bir tokat izi çoktan belirmeye başlamıştı. İki minik parmağıyla yanağına dokundu ve fısıldadı: “Babaanne kızgın…”

Bu sözler, babaannesinin bana söylediği her şeyden daha çok canımı yaktı.