On yıl önce kocasının ve ailesinin haksız bir iftirasıyla kapı dışarı edilen Yasemin, Bursa’daki Soydan ailesinin malikanesine geri döndüğünde artık o çaresiz genç kadın değildi.

Eski kayınpederi Kemal Soydan’ın cenaze töreni için Bursa semalarında soğuk bir rüzgar eserken, siyah bir SUV mezarlığın girişinde durdu. Şık, lacivert TSK askeri üniforması içindeki Yasemin, on yıllık sessizliğin ve emeğin gururuyla araçtan indi. Omuzları dik, duruşu asildi.

Ardından aracın kapıları açıldı. Birbiri ardına beş çocuk araçtan indi: Can, Mert, Efe, Defne ve Zeynep.

Mezarlıktaki kalabalık arasında anında sert fısıltılar yükselmeye başladı. Beş çocuk, beş yüz… Ve herkesin on yıldır inatla reddettiği o büyük gerçeğin silinmez izleri. Çünkü çocukların her biri, tıpatıp Yasemin’in eski eşi Kaan Soydan’a benziyordu.

Kaan, on yıl önce uydurulan haince bir yalan yüzünden Yasemin’e kendisini savunması için sadece ten dakika süre verip boşanma dilekçesini imzalatan adamdı.

Yasemin buraya para veya nafaka istemeye gelmemişti. Sadece, o ailede kendisine insan gibi davranan tek kişi olan merhum Kemal Bey’e son görevini yapmak istemişti. Kemal Bey, boşanmadan sonra Yasemin’in görev yaptığı askeri birliğe tek bir mektup göndermiş, varlıklarından haberdar olmadığı torunlarına olan sevgisini dile getirmişti.