Gece yarısı üç haftalık kızım Masal bir türlü susmuyordu. Ankara’daki evimizin loş koridorunda onu kucağımda pışpışlayıp sakinleştirmeye çalışırken, kayınvalidem Mukaddes aniden odasından fırladı. Öfkeyle üzerime yürüyüp yüzüme sert bir tokat attı. Dengemi kaybedip duvara çarptım; o an kucağımdaki minik Masal ellerimden kayarak ahşap zemine düştü.

Ağlama sesi bir anda kesildi. Mukaddes hiç istifini bozmadan, “Şunu sustur ya da bu evden defol git!” diye bağırdı. Yere kapandığımda kızım hareketsiz yatıyordu. Gürültüye uyanan eşim Barış koridora koştu. Mukaddes hemen kendisini savunmaya geçerek, “Bebeği kendisi düşürdü” yalanını söyledi.

Eşimin kararsız bakışları arasında daha fazla beklemedim. Pijamalarımla kucağıma aldığım kızımı hemen arabaya bindirip Hacettepe Üniversitesi Hastanesi Acil Servisi’ne yetiştirdim.

Acil serviste uzman hekimler Masal’ı hemen müdahale odasına aldı. Yaklaşık yirmi dakika sonra Acil Tıp Uzmanı Dr. Selim Bey yanıma geldi. Yüzündeki derin ciddiyet içimi ürpertti. Kısık bir sesle, “Kızınızın kalbi durmuş durumda, şu an canlandırma müdahalesi yapıyoruz” dedi.