Otobüste yanımda oturan yabancı adam üç saat boyunca garip davranmıştı. Ayakkabısının ucu sürekli bileğime değiyordu. Tam duraklamadan önce yanımdan geçerken elime gizlice gri bir mendil tutuşturdu ve kulağıma fısıldadı: “Başın dönüyormuş gibi yap ve sakın hiçbir şey imzalama.”

Dokuz yaşındaki oğlum Can omzumda uyuyordu. Mendili açtığımda içinden küçük bir not çıktı: “Asım Soyer’in evinde kimseye güvenme.” Asım Bey, vefat eden eşim Kaan’ın babasıydı. Bir gece önce kayınvalidem gözyaşları içinde arayıp Asım Bey’in ölüm döşeğinde olduğunu söyleyince ilk otobüsle Sapanca’daki aile çiftliğine gitmiştim.

Eve vardığımızda bir gariplik olduğunu anladım. Kayınbiraderim Volkan bizi sahte bir samimiyetle karşıladı. Yatalak olduğu söylenen Asım Bey ise salonda dimdik oturuyordu. Akşam yemeğinde sürekli şirket hisselerinden ve genç bir dulun yalnız başına karar vermemesi gerektiğinden bahsettiler.