On yaşındaki kızım Zeynep’ten üç gündür haber alamıyordum. Eski eşim Selen’in Zekeriyaköy’deki müstakil evine gittiğimde bahçe kapısı zincirlenmiş, perdeler sıkıca kapatılmıştı. Zile defalarca bastım ama içeriden hiçbir yanıt gelmedi.

O sırada yan evin bahçesinden çıkan komşumuz Hamiye Teyze, haftalardır evden şiddetli bağrışmalar geldiğini söyledi. Asıl kan donduran sözü ise şuydu: “Dün gece Selen’in yeni kocası Tolga, bahçeye siyah büyük çöp torbaları taşıdı ve hepsini yüzme havuzuna attı.”

İçimi tarif edilemez bir korku kapladı. Yan bahçenin çitlerinden atlayıp arka bahçeye geçtim. Yosun tutmuş yeşil havuzun hemen yanında, üzeri mavi bir brandayla örtülü demir bir köpek kafesi duruyordu. Brandayı kaldırdığımda gördüğüm manzara dehşet vericiydi: Kızım Zeynep, dizlerini göğsüne çekmiş, bitkin bir halde titreyerek oturuyordu.