Soğuk bir kış akşamı İstanbul’da lapa lapa kar yağarken, ben iki küçük çocuğumla sokakta kalmış çaresiz bir anneydim. Otuz altı yaşındaki Ceyda olarak, elimde iki valiz, sekiz yaşındaki kızım Zeynep ve altı yaşındaki oğlum Kaan ile kalakalmıştım. Eski kocam Deniz, on bir yıldır birlikte yaşadığımız evin kilitlerini değiştirmiş ve yüzüme kapıyı kapatmıştı.

Hesabımda sadece birkaç yüz lira vardı ve sığınabileceğim hiçbir yer yoktu. Çocuklarım dondurucu soğukta titrerken aklıma on sekiz ay önce vefat eden annem Meryem’in bana verdiği eski banka kartı geldi. Annem ölmeden önce kartı avucuma sıkıştırmış, “Hayat seni köşeye sıkıştırırsa bunu kullan” demişti. Küçük bir birikim hesabı olduğunu sanıyordum. En azından bir gecelik otel parasını karşılar umuduyla çocuklarımla birlikte kapanmak üzere olan bir banka şubesine koştum.