“Anne, hasta gibi yap. O çayı içme. Buradan hemen gitmeliyiz.”

Masa altından elime tutuşturulan kağıttaki bu iki satırı okuduğumda, etrafımdaki çatal bıçak sesleri bir anda uzak bir fısıltıya dönüştü. 11 yaşındaki oğlum Kaan, hiçbir şey olmamış gibi gözlerini tabağına dikmişti. Karşımızda oturan eşim Murat telefonunu inceliyor, onun yanında duran kayınvalidem Sevim ise Sapanca’daki doğa evinde hazırladığı akşam yemeğini neşeyle ikram ediyordu.

Dışarıdan bakıldığında huzurlu bir aile akşamı gibi görünse de tuvalete gitme bahanesiyle masadan kalktığımda korkunç gerçekle yüzleştim. Kaan peşimden koridora geldi ve titreyen sesiyle fısıldadı: “Perşembe gecesi uyuyamamıştım anne. Murat ile Sevim Babaanne’nin mutfaktaki konuşmalarını duydum. Sana özel bir çay hazırlayacaklarını, içtikten 20 dakika sonra kriz geçireceğini ve ambulansı aramak için ölmeni bekleyeceklerini söylediler.”

Ben Dr. Ebru, 33 yaşında bir çocuk doktoruyum. Eşim Murat ile iki yıl önce tanışmış, beni oğlumla birlikte el üstünde tutan bu adamla mutlu bir yuva kurduğumu sanmıştım. Oysa son aylarda babamdan kalan mülklerin tapusunu üstüne alması ve adıma yüksek miktarlı bir hayat sigortası yaptırması gibi şüpheli adımlar atmıştı.