Otuz üç yaşındaki Rüya, İstanbul’da özel bir hastanede acil sezaryen sonrası dinleniyordu. Yıllarca anne olmayı beklemiş, birçok doktor kontrolü ve zorlu süreçten geçmişti. Sonunda eşi Davut ile birlikte büyük bir mucize yaşamışlardı: üçüz bebekleri dünyaya gelmişti.

Rüya hâlâ ameliyatın etkisindeyken babası Rıza, yatağının yanında oturup beklenmedik bir cümle kurdu:

“Senin üç bebeğin var. Kardeşinin hiç çocuğu yok. Birini onlara vermen adil olmaz mı?”

Rüya önce yanlış duyduğunu düşündü.

Çünkü konuşulan şey bir eşya değil, birkaç saat önce dünyaya getirdiği çocuklarından biriydi.

Bu olayın geçmişi ise iki gece öncesine dayanıyordu.

Rüya sekizinci ayına girdiğinde eşi Davut, işi nedeniyle Ankara’dan Londra yerine İzmir’e kısa süreli bir iş seyahatine gitmek zorunda kalmıştı. Gitmek istemese de Rüya kendisini iyi hissettiğini söyleyerek onu ikna etmişti. Ayrılmadan önce annesi Suzan’ı arayıp telefonunu açık tutmasını istemişti.

Ancak o gece sancıları başladığında annesini aradığında beklediği desteği göremedi.

“Anne, galiba bebekler geliyor. Beni hastaneye götürebilir misin?” diye sordu.

Suzan tereddüt etti.

Ardından telefonu babası Rıza aldı.

“Gerçekten acilse ambulans çağır.” dedi.