Dedem Kemal, doksan iki yaşındaydı ve ona göre futbol, hakemin ilk düdüğünden çok önce başlardı. Her cumartesi sabahı aynı saatte perdeleri açar, yıllardır boynundan çıkarmadığı solmuş lacivert atkısını takar ve televizyonun karşısındaki eski koltuğuna otururdu. Kimsenin o koltuğa oturmasına izin vermezdi. Çünkü takımın kazanmasının bu küçük geleneklere bağlı olduğuna inanırdı.

On iki yıl önce kaybettiği eşi Ayşe de her maçta onun yanındaydı. Ayşe artık hayatta değildi ama dedem onun fotoğrafını cüzdanında taşımaya devam ediyor, yanındaki koltuğu da her zaman boş bırakıyordu.

Bir gün doktoru kalbinin artık çok yorulduğunu, yürümekte zorlandığını ve önemli hiçbir şeyi ertelememesi gerektiğini söyledi.

O yıl sezonun en büyük final maçı açıklandığında bütün birikimimi bozdurup saha kenarında, engelli erişimine uygun iki koltuk satın aldım. Biletleri dedeme uzattığımda gözleri doldu.

“Bu parayı kendin için biriktirmeliydin.” dedi.

Ben ise gülümseyerek,

“Sen de benim geleceğimin bir parçasısın.” diye cevap verdim.

Maç günü dedem, Ayşe ninenin fotoğrafını ceket cebine koydu. Stadyuma girdiğimizde fotoğrafı sahaya doğru kaldırdı.

“Sonunda geldik hanım.” diye fısıldadı.

Tam yerimize oturacağımız sırada şık giyimli bir adam, eşi ve lise çağındaki oğlu yanımıza geldi.

Bilet numaralarımıza baktıktan sonra hiç çekinmeden,

“Bu koltuklara biz oturacağız.” dedi.

“Bunlar bizim yerimiz.” dedim.

Adam dedeme şöyle bir baktı ve omuz silkti.

“Yaşlı amca zaten istediği yere oturabilir. Yarın bu maçı hatırlamaz bile.”

Bu sözleri duyunca içim parçalandı.

Görevliyi çağırmak üzereydim ki dedem koluma dokundu.

“Kavga etmeye gelmedik evlat.” dedi.

Adam dedemin yerine oturdu. Eşi sessizce yanına geçti. Sadece oğulları Berk yerinde kalmıştı. Biz koridora doğru yürürken dedemin yüzündeki hayal kırıklığı, koltuğu kaybetmekten çok daha ağırdı.

Tam sıranın sonuna yaklaşmıştık ki Berk arkamızdan seslendi.

Çantasından eski, solmuş bir kaptan pazubendi çıkardı.