Benim adım Meral Yılmaz. Altmış üç yaşındayım, emekli bir öğretmenim ve İzmir’in sakin bir ilçesinde tek başıma yaşıyorum.

Hayatımın otuz yılı boyunca sessiz kalmayı öğrendim.

Eski eşim bana hiçbir zaman yüksek sesle bağırmazdı. Buna ihtiyacı da yoktu. Kaşını hafifçe kaldırması, derin bir nefes alması ya da “Gerçekten fikrini söylemen gerekiyor mu?” demesi bile beni susturmaya yeterdi.

Yıllar geçtikçe konuşmaktan çok susmayı, kendimi anlatmaktansa geri çekilmeyi alışkanlık hâline getirdim.

Fakat kızım Ceren, bana hiç benzemezdi.

Otuz yaşında başarılı bir grafik tasarımcıydı. İstanbul’da kendi emeğiyle kurduğu hayatı vardı. Sessizdi ama güçlüydü. İnsanları etkilemek için gösteriş yapmaya ihtiyaç duymazdı.

İki yıl önce, Ankara’da çalışan inşaat mühendisi Levent ile tanıştı. Saygılı, dürüst ve kızımı gerçekten seven bir gençti.

Evlilik kararı aldıklarında ilk beni aradılar.

Tanışma yemeği için Levent’in ailesi yurt dışından değil, yıllardır Almanya’da yaşayan akrabalarıyla birlikte Türkiye’ye geldi. Hepimiz Sapanca Gölü kıyısındaki bir kır evinde buluştuk.

Ben elim boş gitmemek için ev yapımı ekmek, çiçek ve bir şişe şarap götürdüm. Çünkü yıllarca bir yere kabul edilmenin yolunun mutlaka faydalı biri olmaktan geçtiğine inanmıştım.

Yemek başlamadan önce herkes oldukça nazikti.

Levent’in annesi Selma Hanım, zarif ve mesafeli bir kadındı. Babası Faruk Bey ise bulunduğu her ortamda saygı görmeye alışmış bir insan görüntüsü veriyordu.

Bir süre sonra kendi aralarında Almanca konuşmaya başladılar.

Masadaki hiç kimse benim Almanca bildiğimi bilmiyordu.

Oysa üniversiteden sonra tam sekiz yıl boyunca Berlin’de yaşamış, çalışmış ve dili ana dilim kadar iyi öğrenmiştim.

İlk başlarda söyledikleri önemsiz görünüyordu.

Evin güzel ama fazla sade olduğunu söylediler.

Sonra konu kızım Ceren’e geldi.

“İyi bir kız ama biraz sıradan,” dedi Selma Hanım.

Levent hemen annesini uyardı.