enim adım Jale. Elli beş yaşındayım. Hayatım boyunca en çok güvendiğim iki kişi, oğlum Levent ve yirmi yılı aşkın süredir en yakın arkadaşım olan Derya’ydı.

Eşim Murat, Levent henüz beş yaşındayken hayatını kaybetmişti. O günden sonra oğlum benim hayata tutunma sebebim oldu. Çalıştım, faturaları ödedim, onu büyüttüm ve kaybettiğimiz geleceğin acısını taşırken olabildiğince düzenli bir hayat kurmaya uğraştım.

Derya ile bir yas destek grubunda tanışmıştık. O da eşini kaybetmişti. Ortak acılarımız kısa sürede güçlü bir dostluğa dönüştü. Levent’in doğum günlerine, okul etkinliklerine ve mezuniyetine katıldı. Oğlum üniversite için evden ayrıldığında boş kalan evde benimle birlikte gözyaşı döktü.

“Onu hiçbir zaman tek başına büyütmedin,” derdi.

Ben de ona bütün kalbimle inanırdım.

Yıllar sonra Derya, vefat eden kuzeninin otizmli oğlu Poyraz’ın yasal sorumluluğunu üstlendi. Levent de doğal olarak onların hayatının bir parçası hâline geldi. Her cumartesi evlerine gidiyor, akan muslukları, gevşeyen dolap kapaklarını ve bozulan eşyaları tamir ediyordu. Poyraz oyuncak alet çantasıyla onun peşinden dolaşıyor, her geçen hafta Levent’e daha çok güveniyordu.

Ben onların yakınlığını aile bağı olarak görüyordum.

Bunun başka bir şeye dönüştüğünü hiç düşünmedim.

Her şey Levent’in beni akşam yemeğine davet edip sevdiği kadınla tanıştırmak istediğini söylemesiyle değişti. Elimde çiçeklerle restorana gittim. Karşımda daha önce hiç görmediğim birini bulacağımı sanıyordum.