Gece saat on bire yaklaşırken Raziye Hanım, Ankara’nın sakin bir mahallesinde bulunan oğlunun evinde, altı yaşındaki torunu Sevda’ya son kez veda etmek için tabutun yanına yürüdü. Salon beyaz çiçekler, mumlar ve taziye çelenkleriyle doluydu. Sevda’nın anne ve babası Gökhan ile Pırıl, iki gündür uyumadıklarını söyleyerek üst kata çıkmıştı.

Raziye Hanım ağır kapağı kaldırdığında hayatını değiştiren bir şey gördü.

Sevda’nın gözleri hafifçe hareket etti. Dudakları titredi ve göğsü yavaşça yükseldi. Küçük kız hâlâ yaşıyordu. Ateşi çok yüksekti ve bilekleri tabutun iç kısmına bağlanmış metal düzeneklerle sabitlenmişti.

“Büyükanne…” diye fısıldadı Sevda. “Uslu durdum, hiç ses çıkarmadım.”

Raziye Hanım büyük bir şaşkınlık yaşasa da paniğe kapılmadı. Tabutun kumaş kaplamasını dikkatlice kontrol etti ve gizlenmiş küçük bir anahtar buldu. Kilitleri açarak torununu dışarı çıkardı. Sevda korkuyla büyükannesine sarıldı ve babasının, uyanırsa her şeyi mahvedeceğini söylediğini anlattı.