Çünkü o yalnızca parasını değil, babasına duyduğu güveni de kaybetmişti.

Selin gözyaşlarına boğuldu.

“Ben senden bunu hiç istemedim.” dedi.

“Ben sadece aileye ait hissetmek istediğimi söylemiştim.”

O da bu olayın bir parçası olmaktan dolayı büyük pişmanlık duyuyordu.

Deniz ise kolundaki dövmeye baktı ve sessizce kararını açıkladı.

“İyileşir iyileşmez üzerini kapattıracağım.”

Aradan birkaç hafta geçti.

Dövme iyileştikten sonra deneyimli bir dövme sanatçısıyla görüştük.

Portreyi tamamen kapatmanın kolay olmayacağını söyledi.

Buna rağmen Deniz kararlıydı.

Ne kadar zaman alırsa alsın, bu görüntüyü kolunda taşımak istemiyordu.

Her seansına birlikte gittik.

Bazen yol boyunca uzun uzun konuştuk.

Bazen de sessizlik her şeyi anlatmaya yetti.

Bu süreç yalnızca dövmeyi değiştirmek değil, oğlumun yeniden kendine güvenmesini sağlamak açısından da önemliydi.

Bu sırada Selin yaşananların tamamını Murat’ın anne ve babasına anlattı.

Aile büyükleri herkesi bir araya topladı.

Deniz bütün yaşadıklarını baştan sona anlattı.

Murat birkaç kez sözünü kesmeye çalıştı.

Ancak babası onu durdurdu.

“Önce oğlunu dinle.”

Deniz konuşmasını bitirdiğinde dedesi uzun süre sessiz kaldı.

Sonra oğluna dönerek sadece şunu söyledi:

“Bir baba evladına eğitim için bedeninden bir parça vermesi gerektiğini düşündüremez.”

Bu sözler Murat üzerinde büyük etki bıraktı.

Birkaç gün sonra beni aradı.

Üniversite ücretlerinin tamamını karşılayacağını söyledi.

Bu kez sözünü resmî olarak yerine getirdi.

Üniversiteye doğrudan ödeme yaptı ve kalan yılların taksitlerini de planladı.

Aylar sonra Deniz kolundaki yeni dövmeyi bana gösterdi.

Artık Selin’in portresi tamamen silinmişti.

Yerine dağlarla çevrili büyük bir pusula yapılmıştı.

“Bu benim için yeni bir başlangıcı temsil ediyor.” dedi.

Gülümsedim.

“Bu çok daha anlamlı olmuş.”

Aslında sorun hiçbir zaman dövmenin kendisi değildi.

Asıl yara, bir babanın oğluna geleceğinin ancak kendi bedeninden ödün verirse güvence altına alınabileceğini düşündürmesiydi.

O olay hepimize önemli bir ders verdi.

Hiçbir çocuk; sevgi, onay ya da eğitim gibi temel değerleri kazanabilmek için kendinden vazgeçmek zorunda bırakılmamalıdır.

Gerçek aile olmak, fedakârlığı zorlamak değil; birbirinin hayallerini koşulsuz destekleyebilmektir.

Deniz’in kolundaki eski dövme silindi.

Ama yaşadığı deneyim ona ömür boyu unutamayacağı bir gerçeği öğretti.

İnsan, geleceğini kurarken hiçbir zaman kendi değerinden vazgeçmemeli; gerçek sevgiyi, karşılık beklemeyen destek ve güven duygusunda aramalıdır.