Röportaj birkaç dakika sürdü.

Eve döndüğümde konuyu tamamen unutmuştum.

Akşam saatlerinde telefonum çalmaya başladı.

Önce annem.

Ardından babam.

Sonra ağabeyim.

Hepsini sessize aldım.

En sonunda annem mesaj gönderdi.

“Televizyonda seni gördük. Neden bize böyle hissettiğini söylemedin?”

Telefonu uzun süre elimde tuttum.

Sonunda sadece tek cümle yazdım.

“Ben söyledim. Siz dinlemediniz.”

Mesajı gönderdikten sonra başka hiçbir şey yazmadım.

Ertesesi gün ailem kapıma geldi.

Annem gözyaşları içindeydi.

Babam ilk kez başını eğmişti.

Ağabeyim ise sessizce elindeki poşeti uzattı.

İçinde ev yapımı yemekler vardı.

Annem titreyen sesiyle konuştu.

“Seni ihmal ettiğimizi fark edemedik.”

Onlara kızgın olmama rağmen öfkemi büyütmek istemedim.

Çünkü insan bazen affetmeyi karşısındaki için değil, kendi huzuru için seçiyor.

O gün uzun uzun konuştuk.

Yıllardır birbirimize söylemediğimiz cümleleri ilk kez kurduk.

Kimse geçmişi değiştiremezdi.

Ama geleceği farklı yaşayabilirdik.

Aylar sonra hayat yavaş yavaş yeniden düzene girdi.

Her pazar Kemal’in mezarını ziyaret etmeye devam ettim.

Dönüşte ise aileme uğramayı alışkanlık hâline getirdim.

Annem her seferinde kapıyı açarken bana sıkıca sarılıyor, babam birlikte çay demliyordu.

Bir gün annem sessizce şöyle dedi:

“Bazen insan en çok sevdiğini ihmal ettiğini, onu kaybetme korkusu yaşayınca anlıyor.”

Başımı salladım.

Çünkü bunun ne kadar doğru olduğunu en iyi ben biliyordum.

Kemal bana sevgiyi son nefesine kadar göstermişti.

Ailem ise geç de olsa, sevginin sadece söylenen sözlerle değil, en zor günlerde yanında durabilmekle anlam kazandığını öğrenmişti.

O günden sonra telefonum her çaldığında artık “Bir taksi çağır.” mesajı değil, “Biz geliyoruz.” cümlesiyle karşılaşıyordum.

Ve bazen bir ailenin yeniden kurulması için gereken tek şey, geç de olsa birbirini gerçekten duymayı başarabilmesiydi.