Kardeşim Emir, üniversite eğitimine başlamak için Konya’dan İzmir’e yanıma gelmişti. Saatler süren yolculuğun ardından oldukça yorgundu. Yanında babamın bahçesinden topladığı birkaç meyve ve annemin benim için hazırladığı ev yapımı yiyecekler vardı. Onu haftalardır bekliyordum. Sevdiği yemekleri hazırlamış, ailece güzel bir akşam geçirmek istemiştim. Ancak daha eve adım attığı ilk dakikadan itibaren kayınvalidem Nermin, kardeşime küçümseyici tavırlar sergilemeye başladı. Ayakkabılarına kadar her şeyi eleştiriyor, sanki evimize değil de büyük bir saraya gelmiş gibi davranıyordu.

Eşim Murat ise annesinin bu tavırlarını görmesine rağmen tek kelime etmedi. Aksine, sofraya oturup hiçbir şey olmamış gibi davranmayı tercih etti. Oysa oturduğumuz ev bana aitti. Bütün faturaları ve masrafları da kendi kurduğum kozmetik şirketinden kazandığım parayla ödüyordum. Buna rağmen Murat ve annesi evin gerçek sahibinin kendileri olduğunu düşünüyor, bana sürekli baskı kuruyorlardı.

Yemek sırasında kardeşime en büyük tavuk parçasını uzattığım anda Nermin masaya sertçe vurdu. O parçanın oğlu için ayrıldığını söyledi. Emir utanıp tabağı geri vermeye çalışırken tavuk parçası elinden kaydı ve masa örtüsüne sos döküldü. Bunun üzerine Nermin ayağa kalkıp kardeşime sert bir tokat attı. “Köylü terbiyesiz!” diye bağırarak onu aşağılamaya başladı.

Gözüm kardeşimin kızaran yanağına takıldı. Ardından Murat’a baktım. Eşimin beni ve kardeşimi savunacağını düşündüm. Fakat o yalnızca annesinin biraz ileri gittiğini söyleyip ardından bana dönerek masayı temizlememi ve yeniden yemek hazırlamamı istedi.

O an içimde yıllardır biriken bütün öfke patladı. Masayı iki elimle kaldırıp devirdim. Tabaklar yere saçıldı, yemekler halıya döküldü. Sonra onlara dönüp, “Bu evi de, bu masayı da, bu yemeği de ben aldım. Benim aileme hakaret ettiğiniz bu evden şimdi ikiniz de çıkıyorsunuz.” dedim.

Murat buna inanamadı. Bana evden çıkaramayacağımı söyledi. Ben ise tapunun yalnızca benim üzerime kayıtlı olduğunu hatırlattım ve ertesi gün boşanma davası açacağımı söyledim. Öfkeyle çıkıp giderlerken Murat beni pişman etmekle tehdit etti.