Saat gece üçü biraz geçmişti. Selin, annesi Sevda’nın İstanbul’daki dairesinin kapısını çaldığında hâlâ gelinliği üzerindeydi. Ancak birkaç saat önce mutlulukla giydiği pahalı ipek elbise artık yırtılmış, lekelenmiş ve sırt kısmı tamamen açılmıştı.

Sevda kapıyı açtığında kızını tanımakta güçlük çekti. Selin’in dudağı yarılmış, yanağı şişmiş, kollarında parmak izlerini andıran koyu morluklar oluşmuştu.

Genç kadın annesinin kollarına yığılmadan önce güçlükle fısıldadı:

“Anne… Kayınvalidem bana defalarca vurdu. Çünkü evimi onların üzerine geçirmeyi kabul etmedim.”

Sevda bir an donup kaldı. Kızını hemen içeri aldı ve kanepeye yatırdı. Hastaneyi aramak için telefonuna uzandığında Selin korkuyla bileğini tuttu.

“Lütfen kimseyi arama. Şikâyet edersem beni bulacaklarını söylediler.”

Selin’in kayınvalidesi Vildan, düğünden aylar önce bile Sevda’ya güven vermemişti. Pahalı takıları, ağır parfümü ve her eşyanın değerini ölçen bakışlarıyla eve ilk geldiği andan itibaren Selin’in mal varlığıyla ilgilenmişti.

Oğlu Levent ise dışarıdan bakıldığında kusursuz bir damat adayıydı. Başarılı bir şirket avukatıydı, pahalı bir araba kullanıyor, şık takım elbiseler giyiyor ve insanları kolayca etkileyen sakin bir dille konuşuyordu.

Selin ona gerçekten âşıktı.

Ancak Vildan’ın asıl ilgilendiği şey, Selin’in babasından kalan ve yaklaşık iki milyon dolar değerinde olduğu söylenen İstanbul Boğazı manzaralı daireydi. Sevda daha en başından bu evin yalnızca kızına ait olduğunu ve hiçbir şart altında başkasına devredilmeyeceğini açıkça belirtmişti.

Buna rağmen düğün yaklaştıkça talepler arttı. Vildan para, ziynet eşyaları ve “aile güvencesi” adı altında çeşitli belgeler istiyordu. Selin ise annesine Levent’in kendisini sevdiğini, ailesinin yalnızca gelenekçi olduğunu söylüyordu.