İlk işaret, yakada bir ruj lekesi ya da kredi kartı ekstresinde gizemli bir ücret değildi. Yatağın üzerinde duran basit bir çamaşır yığınıydı.

Jasper için gömlekleri katlarken, en sevdiği açık mavi düğmeli gömleklerinden birinin, evimizde daha önce hiç koklamadığım bir parfümle karşılaştığımı fark ettim. Bu, benim hafif vanilyalı losyonumun kokusu değildi ve kesinlikle sıradan, bayat bir iş otelinin kokusu da değildi.

“Yabancı biri gibi kokuyor,” diye fısıldadım boş odaya.

Kokusu belirgin şekilde daha genç ve çok daha canlıydı.

Evliliğimizin kutsal alanında kesinlikle yeri olmayan bir sır gibi kokuyordu.

Kendime, önemsiz bir duruma aşırı tepki verdiğimi söylemeye çalıştım.

“Belki de kalabalık bir ofis toplantısı sırasında bir iş arkadaşım çok fazla yaklaştı,” diye düşündüm kendi kendime.

Belki de kalabalık bir asansörde ilerlerken biri yanlışlıkla ona çarpmıştı.

Belki de on beş yıllık evliliğin ardından, çok fazla kafein tüketimi ve yeterince dinlendirici uyku alamamanın etkisiyle kendimi tamamen bitkin hissediyordum.