Annemin de tıpkı seninki gibi bir dövmesi var.”

Bu cümle beni tamamen hazırlıksız yakaladı.

Uzun bir sabah vardiyasını bitirdikten sonra Central Park’ta bir bankta oturmuş, sakin bir şekilde kahvemi yudumlarken, birdenbire önümde üç tane tıpatıp aynı küçük kız çocuğu durdu.

Yedi yaşından büyük olamazlardı.

Üzerlerinde birbirine uyumlu paltolar ve saçlarında özenle bağlanmış kurdeleler olan iki kadın, yan yana durup kolumdaki solmuş pusula dövmesine merakla bakıyorlardı.

“Ne dediniz?” diye sordum, yanlış anladığımdan emindim.

Ortadaki kız gülümsedi ve kolumu işaret etti.

“Şu pusula,” dedi. “Annemin de aynısından var.”

Dövmenin üzerine baktım.

Sıradan bir tasarım değildi.

Sekiz yıl önce, Seattle’da unutulmaz bir gecede, Camila adında bir kadınla konuşurken bir kağıt peçeteye kırık bir pusula çizmiştim. Bir anlık hevesle, gün doğmadan önce birbirimize uygun dövmeler yaptırmaya karar verdik ve hayatın bizi nereye götürdüğünü bilmediğimiz konusunda şakalaştık.

O geceden sonra bir daha hiç görüşmedik.

En azından ben hep böyle düşünmüştüm.

Sakin kalmaya çalışarak kızlara başka bir soru sordum.

Annenizin adı ne?

Onlar cevap veremeden, gri üniforma giymiş bir kadın hızla bize doğru geldi.

“Regina… Lucy… Valerie,” diye seslendi, durumun gerektirdiğinden çok daha endişeli bir ses tonuyla.

Kızları nazikçe bir araya topladıktan sonra bana kibar ama gergin bir gülümseme sundu.

“Özür dilerim,” dedi hızla. “Sözünüzü kesmemeleri gerekirdi.”

“Beni rahatsız etmiyorlardı,” diye yanıtladım. “Sadece annelerini soruyordum.”

Kadın bir an tereddüt etti.

Sonra sessizce, dikkatimi hemen çeken bir şey söyledi.

“Bayan Montgomery bekliyor.”

Montgomery.

Bu isim zihnimde yankılandı.

Bu hiç de yabancı bir durum değildi.

Dadı kızları yakındaki siyah bir SUV’ye doğru aceleyle götürürken, yıllardır aklıma gelmeyen anılar birdenbire geri döndü.

Camila ailesi hakkında konuşmaktan her zaman kaçınmıştı.

Bazı telefon aramalarına asla cevap vermedi.

Konuşmalar çok kişisel bir hal aldığında hemen konuyu değiştirirdi.

O zamanlar, onun sadece özel hayatına değer verdiğini varsaymıştım.

Artık o kadar emin değildim.

Arabaya binmeden hemen önce kızlardan biri bana doğru döndü.

Küçük elini cama dayadı ve gülümsedi.

Ardından SUV, öğleden sonraki trafikte gözden kayboldu.

Orada öylece dimdik durdum, aklımdan çıkaramadığım imkansız bir soru vardı.

Eğer Camila Montgomery gerçekten onların annesiyse…

Yedi yaşındaki üç kız çocuğu, sekiz yıl önce yaşanan tek bir geceyle bağlantılı bir dövmeyi neden biliyordu?

Ve neden birdenbire, bittiğini sandığım hayatımın bir bölümünün aslında yeni başlıyormuş gibi hissettim?