Kalbim adeta durdu. Kibirli, zengin kocası cinayet işleyip cezasız kalabileceğini sanıyordu. Benim geçmişimden haberi yoktu. Ağlamadım. Tek bir telefon görüşmesi yaptım. Ertesi gün, tüm malikanesi bir mezarlığa dönüşmek üzereydi.

Sağanak yağmurun altında araba sürdüm, kalbim gümbür gümbür atıyordu. Tatlı 24 yaşındaki kızım Brooke , üç yıl önce varlıklı Vance ailesine gelin gitmişti. Onlar ona bir aksesuar gibi davranmışlardı, ama ben bunu asla hayal etmemiştim. Özellikle de şimdi onların çocuğunu taşıdığını hiç düşünmemiştim.

Vardığımda, kırmızı ve mavi ışıklar karanlığı yarıp geçti. Brooke, ıssız otobüs durağının çamurlu betonunda, ellerini koruyucu bir şekilde hamile karnının üzerine sarmış, sıkıca cenin pozisyonunda kıvrılmıştı.

“ Brooke !” Kendimi çamurun içine attım.

Yüzü şişmiş, morarmış ve kararmıştı. Üzerinde ince, sırılsıklam bir ipek gecelikten başka bir şey yoktu ve şiddetli bir şekilde titriyordu.

“Benim bebeğim,” diye hıçkıra hıçkıra ağladım, paramparça olmuş bedeninin üzerinde eğilerek, ona dokunmaktan korkuyordum. “Bunu kim yaptı?”

Kan tükürdü ve bileğimi korkunç bir güçle kavradı. “Gümüş…” diye fısıldadı, sesi camın gıcırtısı gibiydi. “Doğru düzgün parlatmadım… Victoria saçlarımdan beni tuttu… Trevor … golf sopasını kullandı… Bebeğe zarar verdiğini söyledim… Bebeğin bir hata olduğunu söylediler.”

Dünya sessizliğe büründü. Kocası ve kayınvalidesi, çatal bıçak takımındaki bir leke yüzünden hamile bir kadını golf sopasıyla dövmüş, ardından da düşük yapıp ölmesi için otobüs durağına bırakmışlardı.

Üç saat sonra St. Jude Hastanesi’nde Dr. Mitchell ameliyathaneden çıktı. Bitkin görünüyordu. Gözlerindeki ifade bana her şeyi anlatıyordu.

“ Elena ,” dedi usulca. “Derin bir komada. Kafatasına aldığı darbe çok ağır. Dalak yırtılmış.”

“Peki ya bebek? Uyanacak mı?” diye sordum.