BÖLÜM 2
Audrey’e babasının aramasını geri çevirmemesini söyledim.

Bu, kızımdan paylaşmasını istediğim ilk aldatmacaydı ve kendimden nefret ediyordum. Otuz bir yaşındaydı, evliydi, Knoxville’de iki küçük oğlunu büyütüyordu ve hayatının büyük bir bölümünü annesi bir askeri görevden diğerine giderken cesaret öğrenerek geçirmişti. Çok uzun zaman önce, sonunda tamamen eve döndüğümde onu yetişkinlere ait sorunlara sürüklemeyi bırakacağıma dair kendime söz vermiştim.

Ama o akşam, sorun çoktan hepimizi bulmuştu.

Audrey usulca, “Anne,” dedi, “neler oluyor?”

Otel penceresindeki yansımama baktım. Üniforma ceketim hâlâ arkamdaki sandalyenin üzerindeydi. Kurdeleler kusursuz bir şekilde düzenlenmişti.

Aynada yansıyan kadın öyle değildi.

“Henüz bilmiyorum,” diye yanıtladım. “Ama dikkatlice dinlemeni istiyorum. Graham’a aradığımı söyleme. Israr etmeye devam ederse cevap verme. Ve nerede olduğumu sorarsa, bilmediğini söyle.”

Birkaç saniye sessiz kaldı.

“Graham dediniz,” dedi sonunda. “Baba değil.”

Gözlerimi kapattım.

Çocuklar, yetişkinlerin sakladığını düşündükleri şeyleri her zaman fark ederler.

“Zamana ihtiyacım var,” dedim. “Hepsi bu.”

Telefon görüşmesi bittiğinde, yargısına kendi yargımdan bile daha çok güvendiğim tek kişiye ulaştım: En eski arkadaşım ve emekli bir Ordu müfettişi olan Marlene Pierce’e. Marlene, çoğu insanın menüyü okumasından daha hızlı bir şekilde bir durumu değerlendirebilirdi. Chattanooga dışında üç köpeği, iki harap olmuş dizi ve aptal erkeklere hiç tahammülü olmayan bir şekilde yaşıyordu.

Hemen cevap verdi.

“Yurtdışında olmanız gerekiyor.”

“Öyleydim,” dedim.

“Sanki bir enkazın içinde duruyormuşsun gibi konuşuyorsun.”

“Olabilir.”

Ona her şeyi anlattım.

Güvenlik görevlisi.

Celeste.

Fotoğraflar.

Graham, Audrey’i arıyor.

Takılar.

Şirketin internet sitesi.

Marlene asla söz kesmedi.

Sözlerimi bitirdiğimde, “Onunla yüzleşme,” dedi.

“Böyle bir planım yoktu.”

“Güzel. Graham gibi adamlar bir hikayenin ilk versiyonunu kontrol etmeyi severler. Ona böyle bir fırsat vermeyin.”

Ertesi sabah gri bir sedan kiraladım ve Whitlock Freight & Supply’ın karşısına park ettim. Kot pantolon, güneş gözlüğü ve iyice aşağıya çekilmiş bir beyzbol şapkasıyla yerime oturup izlemeye başladım.