Oğlumun düğününden üç hafta sonra, düğün organizatörü beni aradı ve “Beyefendi, korkunç bir şey kaydettim. Yalnız gelin ve çocuklarınıza söylemeyin.” dedi. Bir tür yanlış anlaşılma bekliyordum, ama bana gösterdiği şey her şeyi değiştirdi.

Benim adım William Carter ve oğlumun düğününden üç hafta sonra, düğünü organize eden kadın, sanki birileri dinliyor olabilirmiş gibi beni aradı.

“Bay Carter,” dedi sesi alçak bir tonda, “Korkunç bir şey kaydettim. Lütfen yalnız gelin. Ve çocuklarınıza söylemeyin.”

İlk başta bunun parayla ilgili bir şey olduğunu düşündüm. Belki satıcılardan biri fazla para almıştı. Belki çiçekçi bir şeyi mahvetmişti. Oğlum Ethan, Napa’nın dışında eski bir bağ evinde Vanessa adında bir kadınla evlenmişti ve Ethan gerçek hayata atılmadan önce kusursuz bir gün geçirmek istediğini söylediği için neredeyse tüm masrafları ben karşılamıştım.

Dul kalmıştım. Geriye kalan tek varlığım iki çocuğumdu.

Ertesi sabah, düğün mekanına tek başıma arabayla gittim.

Koordinatör Claire Benson, kızarmış gözlerle ve titreyen ellerle beni ofisinde karşıladı. İçeri adımımı attığım anda kapıyı kilitledi.

“Önce polisi mi arayacağımı bilemedim,” dedi.

Midem kasıldı. “Claire, bu ne?”

Dizüstü bilgisayarını açtı. “Düğün resepsiyonundan sonra gelin odasının yakınlarında temizlik yapıyordum. Telefon hala tedarikçilerin zamanlamasıyla ilgili sesli notlar kaydediyordu çünkü program konusunda bir anlaşmazlığımız olmuştu. Yanlışlıkla çocuklarınızın konuşmalarını kaydettim.”

“Çocuklarım mı?”

Başını salladı. “Ethan ve kızınız Marissa. Vanessa da oradaydı.”

Sinirlerim o kadar gerilmişti ki neredeyse gülecektim. “Muhtemelen aptalca bir şey söylediler. Düğünler stresli oluyor.”