Aylin öfkeyle masaya vurdu.

— Bu saçmalık!

— Saçmalık mı?

Fatma Hanım son belgeyi kaldırdı.

— O halde bunu da dinle.

Belgeyi okurken sesi ilk kez sertleşti.

— Geçen yıl şirket hesabından izinsiz çekilen para miktarı: üç milyon iki yüz bin lira.

Salondaki herkes dondu.

Murat’ın yüzü bembeyaz oldu.

Aylin nefes alamıyormuş gibi görünüyordu.

— Anne…

— Devam edeyim mi?

Fatma Hanım’ın sesi buz gibiydi.

— Lüks araç ödemeleri.

— Bodrum tatilleri.

— Kredi kartı harcamaları.

— Şirket hesabından karşılanan özel giderler.

Her şey belgelenmişti.

Her şey.

Aylin’in elleri titriyordu.

— Ben… geri ödeyecektim.

— Üç yıldır aynı cümleyi duyuyorum.

Murat sessizce kapıya doğru yöneldi.

Ama iki avukat önünü kesti.

Fatma Hanım onları önceden çağırmıştı.

İşte o anda herkes bunun bir öfke patlaması değil, aylarca hazırlanmış bir karar olduğunu anladı.

Aylin ağlamaya başladı.

İlk kez.

Ama artık kimse ona acımıyordu.

Çünkü yıllarca başkalarını ağlatmıştı.

Fatma Hanım yavaşça Defne’yi yanına çağırdı.

Kızım çekinerek yürüdü.

Büyükannesi onun elini tuttu.

— Bugün sana bir şirket bırakmıyorum.

Defne şaşkınlıkla baktı.

— O zaman ne bırakıyorsun babaanne?

Fatma Hanım gülümsedi.

Gözlerinde yaş vardı.

— Saygıyı.

Salondaki herkes sessizdi.

— İnsanlar zenginliği parayla ölçer. Ben ise emeğinle ölçerim. Sen bu ailenin en genç terzisi değil, en büyük umudusun.

Defne’nin gözlerinden ilk kez yaşlar aktı.

Ama bu kez utançtan değil.

Gururdan.

Bir ay sonra Aylin ve Murat şirketteki tüm görevlerinden uzaklaştırıldı.

Usulsüz harcamaların büyük kısmını geri ödemek zorunda kaldılar.

Çevrelerindeki insanlar da yavaş yavaş onlardan uzaklaştı.

Çünkü onların sahip olduğunu sandıkları güç, aslında sadece Fatma Hanım’ın gölgesiydi.

İki yıl sonra…

Fatma Hanım’ın atölyesi yeniden açıldı.

Ama bu kez girişte yeni bir tabela vardı:

“DEFNE MODA EVİ”

Açılış günü yüzlerce kişi geldi.

Gazeteciler geldi.

Müşteriler geldi.

Eski çalışanlar geldi.

Ve kapının yanında, çerçeve içinde bir fotoğraf asılıydı.

Sekseninci yaş gününde çekilmiş bir fotoğraf.

Fatma Hanım ve Defne yan yana duruyordu.

Fotoğrafın altında ise şu cümle yazıyordu:

“Bir insanın değeri giydiği elbisede değil, o elbiseyi dikerken gösterdiği emektedir.”

O gün Defne aynı yeşil elbiseyi yeniden giydi.

Kimse ona çırak demedi.

Çünkü artık herkes biliyordu:

Bazı çocuklar mirasla büyümez.

Karakterleriyle yükselirler.

Ve gerçek servet, bankadaki para değil…

Kimse bakmazken bile doğru insan olarak kalabilmektir.

SON.