Oğlum nişanlısını eve getirdi

DOLAR

Alış: 47.13

Satış: 47.32

EURO

Alış: 53.65

Satış: 53.87

GBP

Alış: 62.69

Satış: 63.15

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.06.2026

Oğlum nişanlısını eve getirdi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Oğlum yaklaşık üç aydır genç bir kadınla çıkıyordu, ama garip bir şekilde ne ben ne de eşim onu hiç tanımamıştık. Hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorduk. Ona göre, üniversitesinin yakınındaki bir kafede tanışmışlar ve anında birbirlerine bağlanmışlar. Onu eve davet etmeyi her önerdiğimizde, hep aynı açıklamayı yapıyordu: “Çok utangaç.” Başlangıçta pek önemsemedik. Sonra, tamamen beklenmedik bir şekilde, evlenme teklif ettiğini ve kızın da evet dediğini açıkladı. Bu da sonunda gelecekteki gelinimizi tanıştırmanın zamanı geldiğine bizi ikna etti. Bütün öğleden sonrayı büyük bir aile yemeği hazırlayarak geçirdim. Eşim bir kasaptan bu özel gün için güzel biftekler aldı. Onu ailemize kabul etmek için gerçekten heyecanlıydık. Sonunda kapı zili çaldığında, onları karşılamak için koştum. Yüzünü görür görmez midem alt üst oldu. O yüzü tanıyordum. İlk başta onu daha önce nerede gördüğümü hatırlayamadım. Sonra gülümsedi ve kendini tanıttı. “Merhaba, ben Ceren.” Adını duyduğum anda her şey birden yerine oturdu. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Zihnim karmakarışıkken, akşam yemeği boyunca bir şekilde gülümsemeyi başardım. Kocam bir şeylerin ters gittiğini fark etti, ama bunu misafirlerimizin önünde açıklayamadım. Sonunda ayağa kalktım ve ona döndüm. “Ceren, bodrumdan bir şişe şarap seçmeme yardım eder misin?” “Elbette,” diye gülümsedi. Önce onun aşağı inmesine izin verdim. Bodruma adımını attığı anda kapıyı çarparak kapattım ve kilitledim. Hemen diğer tarafa vurmaya başladı. Oğlum ayağa fırladı. “Anne! Ne yapıyorsun?!” Kocama ve oğluma döndüm. Ellerim titriyordu. “Polisi arayın,” dedim. Bana tamamen şok olmuş bir şekilde baktılar. “Şimdi.” “Anne, aklını mı kaçırdın?” diye bağırdı oğlum. Doğrudan ona baktım. “Hayır,” diye yanıtladım. “Ama onlara anlatacak çok şeyim var.” “Hayır,” diye yanıtladım. “Ama onlara anlatacak çok şeyim var.” Oğlum bana sanki bir yabancıya bakıyormuş gibi bakıyordu. “Anne, ne anlatacaksın? Ceren aşağıda kilitli! Polis neden gelsin?” Bodrum kapısının ardından gelen yumruk sesleri evin içinde yankılanıyordu. “Bu yaptığınız delilik!” diye bağırdı Ceren. Kocam kolumdan tuttu. “Artık açıklama yapmanın zamanı geldi.” Derin bir nefes aldım. “Onu daha önce gördüm.” “Olamaz,” dedi oğlum. “Hayatında ilk kez bugün tanıştın.” “Hayır,” dedim. “Bugün ilk kez yüz yüze tanıştım.” İkisi de sessizleşti. Yıllardır unutmaya çalıştığım bir anı zihnimde yeniden canlandı. Yaklaşık sekiz yıl önceydi. Çalıştığım muhasebe şirketine yaşlı bir kadın gelmişti. Kadın gözyaşları içindeydi. Birikimlerinin tamamını internet üzerinden tanıştığı kişiler tarafından dolandırıldığını anlatıyordu. Polis raporları hazırlanırken bazı belgeleri inceleme fırsatım olmuştu. Dolandırıcıların kullandığı sahte kimliklerden biri genç bir kıza aitti. Fotoğrafı hâlâ aklımdaydı. Çünkü kızın yüzü olağanüstü derecede akılda kalıcıydı. Ve o fotoğraftaki kişi… Bodrumdaki kızdı. Oğlum şaşkınlıkla başını salladı. “Bu mümkün değil.” “Ben de önce öyle düşündüm.” Kocam kaşlarını çattı. “Sadece bir fotoğrafa dayanarak mı polisi çağırdın?” “Hayır.” Ceren adını duyduğum anda her şey netleşmişti. Çünkü o zaman kullanılan sahte kimlikteki isim de Ceren’di. Aynı yüz. Aynı isim. Aynı gülümseme. Oğlum sinirle saçlarını karıştırdı. “Bu bir tesadüf olabilir.” Tam o sırada bodrumdan gelen ses değişti. Artık öfkeli bağırışlar yoktu. Sessizlik vardı. Bu sessizlik beni daha çok korkuttu. Dakikalar sonra polis geldi. İki memur durumu dinledi. Biri aşağı inip Ceren’le konuşurken diğeri bizimle kaldı. Kendimi aptal gibi hissediyordum……

: Ya gerçekten yanılıyorsam? Ya oğlumun hayatının en mutlu gününü mahvetmişsem? Yaklaşık on dakika sonra aşağıdaki polis memuru yukarı çıktı. Yüzündeki ifade değişmişti. “Bayan hanım,” dedi bana. “Bu kişi hakkında bazı kayıtlar bulduk.” Oğlumun yüzü bembeyaz oldu. “Ne kaydı?” Polis memuru doğrudan cevap vermedi. “Kimlik bilgileriyle ilgili tutarsızlıklar var.” Bodrum kapısı açıldı. Ceren yukarı çıkarıldı. Artık eskisi kadar sakin görünmüyordu. “O kadın yalan söylüyor,” dedi. Ancak polislerden biri elindeki tablete bakıyordu. “Hanımefendi, bize verdiğiniz doğum tarihiyle resmi kayıtlardaki tarih uyuşmuyor.” Ceren cevap vermedi. “Üstelik kullandığınız soyadının son iki yılda değiştirildiği görülüyor.” Oğlum ona döndü. “Bu ne demek?” Ceren’in gözleri bir anlığına kaçtı. İşte o anda ilk kez gerçekten korktuğunu gördüm. Polis memuru konuşmaya devam etti. “Bu tek başına suç değildir. Ancak farklı şehirlerde açılmış bazı soruşturmalarla bağlantılı olabileceğinizi gösteren bilgiler mevcut.” Oturma odasında ölüm sessizliği oluştu. Sonunda Ceren derin bir nefes verdi. Sonra oğluma baktı. “Ben sana yalan söylemek istemedim.” “Ne hakkında?” Ceren gözlerini kapattı. “Geçmişim hakkında.” Polisler dikkatle onu izliyordu. “Yıllar önce yanlış insanlarla birlikteydim. Kimlik dolandırıcılığı yapan bir grubun içindeydim.” Oğlumun yüzündeki ifade kırılmıştı. “Bana neden anlatmadın?” “Çünkü seni kaybetmekten korktum.” Ceren ağlamaya başladı. Anlattıklarına göre genç yaşta kandırılmış, suç şebekesi için çeşitli sahte hesaplar açmış, daha sonra soruşturmalar başlayınca gruptan ayrılmıştı. Hakkında kesinleşmiş bir ceza yoktu. Fakat bazı dosyalar hâlâ inceleniyordu. Bu yüzden geçmişini herkesten saklamıştı. Özellikle de yeni tanıştığı insanlardan. Polisler gerekli bilgileri aldıktan sonra onu karakola davet ederek evden ayrıldılar. Kimse tutuklanmamıştı. Kimse kelepçelenmemişti. Ama o gece oğlumun dünyası tamamen değişmişti. Saatler sonra mutfakta tek başıma otururken oğlum yanıma geldi. Bir süre konuşmadı. Sonra sessizce sandalyeye oturdu. “Biliyor musun,” dedi, “sana çok kızmıştım.” Başımı eğdim. “Hâlâ biraz kızgınım.” Bunu hak ettiğimi düşündüm. Ancak devam etti. “Ama galiba beni korumaya çalışıyordun.” Gözlerim doldu. “Ben sadece gerçeği öğrenmek istedim.” Oğlum pencereye baktı. “Ben de.” O gece ne düğün tarihi konuşuldu ne de nişan yüzükleri. Sadece gerçekler vardı. Ve bazen bir aileyi kurtaran şeyin sevgi değil, zor da olsa sorulmuş doğru sorular olduğunu ilk kez o gece anladık.

Haberin Devamı

Oğlum nişanlısını eve getirdi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bir Türlü Kavuşamadılar