Kocası metresiyle Bodrum’a kaçtı ve arkasında acımasız bir not bıraktı

DOLAR

Alış: 47.81

Satış: 48.00

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 64.70

Satış: 65.18

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 6.06.2026

Kocası metresiyle Bodrum’a kaçtı ve arkasında acımasız bir not bıraktı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kocası metresiyle Bodrum’a kaçtı ve arkasında acımasız bir not bıraktı: “Kocakarıya sen bakarsın artık…” Ama kadın odaya girdiğinde, yaşlı kadın ayağa kalktı ve tüm aileyi hapse gönderecek bir sırrı ifşa etti. 1. KISIM Mutfaktaki saat gece yarısını, 11:30’u gösteriyordu. 34 yaşındaki Marisol, çift vardiya çalışmanın ve Metrobüs hattındaki o cehennem azabından farksız trafiğin ardından, iki saat boyunca çile çekerek ayaklarını sürüyerek eve girdi. “Hiçbir patron benim seviyemde değil” diyerek üç ayda bir iş değiştiren Diego adında bir adamla 5 yıldır evliydi. Bu 5 yıl boyunca evin tüm yükünü Marisol sırtlamıştı. Kira, mutfak masrafları, elektrik, internet ve hatta kendisini tepeden tırnağa eleştirmeyi hayat amacı edinmiş huysuz kayınvalidesi Rosa Hanım’ın keyfi harcamaları bile onun cebinden çıkıyordu. O gece ev sıra dışı bir şekilde sessizdi. Ne kayınvalidesinin yüksek sesle izlediği Türk dizilerinin gürültüsü ne de kapıdan girer girmez akşam yemeği isteyen o buyurgan bağırışlar duyuluyordu. Masanın üzerinde, yağ lekeleri içindeki bir tuzluğun altına sıkıştırılmış, aceleyle yazılmış bir not duruyordu. Marisol notu okuduğunda adeta kanının beynine sıçradığını hissetti: “Kocakarıya sen bakarsın artık. Annemle ben kafa dinlemek için Bodrum’u boyladık. Ne de olsa sen hizmet etmek için doğmuşsun.” Marisol’ün midesine bir kramp girdi. Eğer o ikisi sabahın köründe gittiyse, bu demek oluyordu ki 82 yaşındaki babaanne Matilde Hanım, bütün bir lanet olası gün boyunca yapayalnız ve kaderine terk edilmişti. Zavallı kadın, geçirdiği ağır felç yüzünden hareket edemez hale gelmiş ve hiçbir şeyi anlamadığı varsayılarak en arkadaki odada yatağa mahkûm edilmişti. Marisol panik içinde hemen o odaya doğru koştu. Kapıyı açtığında yüzüne ağır, havasız ve tamamen ihmal edilmiş bir oda kokusu çarptı. Köşede kirli bir kovanın durduğu oda loştu. Eskimiş, yıpranmış bir yatağın üzerinde Matilde Hanım zar zor nefes alıyor gibiydi. “Allah’ım, sen yardım et…” diye fısıldadı Marisol, yatağın yanına diz çökerken. Hemen mutfaktan ılık bir bardak su getirdi ve çaresizlik içinde ağlayarak, küçük bir kaşıkla kadının çatlamış dudaklarını ıslatmaya başladı. Marisol, babaannenin güya “çok pahalı olan ilaçları” için Diego’ya neredeyse her maaşını eksiksiz teslim ediyordu; oysa zavallı kadın burada, adeta bir çöp gibi bir kenara atılmış halde yatıyordu. Kararlı bir şekilde telefonunu çıkardı. Onu acilen en yakın devlet hastanesine götürmek için bir taksi çağıracaktı. Fakat tam o sırada, buz gibi ve kemikli bir el, inanılmaz bir güçle bileğini kavradı. Bu, ölmek üzere olan yaşlı bir kadının zayıf tutuşu değildi. Sıkı, adeta çelik gibi bir kavrayıştı. Marisol irkilerek dehşet içinde arkasına döndü. Matilde Hanım gözlerini fal taşı gibi açmış, doğrudan ona bakıyordu. Bu artık hasta bir yaşlı kadının o boş, dalgın bakışı değildi. Keskin, parıl parıl parlayan ve içinde büyük bir öfke barındıran gözlerdi. — Beni acile götürme kızım —dedi yaşlı kadın boğuk ama son derece net bir sesle—. O soysuzların ocağına incir ağacı dikmeme yardım et. Marisol, tek bir kelime bile edemeden donakaldı. Rüya mı görüyordu? Yaşlı kadın bileğini daha da sert sıktı. — O aç köpeklerin benim gerçekte kim olduğuma dair en ufak bir fikirleri bile yok. Bana bir iyilik yap. Köşeye git ve yerdeki o gevşek tahtayı kaldır. Tepeden tırnağa titreyen Marisol denileni yaptı. Eski ahşap tabanın altında, kaliteli ahşaptan yapılmış küçük bir kutu gizliydi. İçinde tuhaf küçük şişeler, resmi hukuki belgeler ve siyah bir uzaktan kumanda buldu. Matilde Hanım o küçük şişelerden birini aldı, içinden birkaç damla içti ve 10 dakika bile geçmeden yatakta doğruldu. Tek başına, dik bir sırtla ve meydan okuyan bir bakışla oturdu. — 3 yıldır son günlerimi yaşıyormuş gibi numara yapıyorum —dedi yaşlı kadın, gözlerini Marisol’e dikerek—. Tam 3 lanet yıldır kimin bana sevgiyle bakacağını, kimin ise bir an önce mezara girmemi bekleyeceğini görmek için sabrettim. Matilde Hanım kumandayı duvara doğru tuttu ve bir düğmeye bastı. Eski kitaplık sessizce yana doğru kayarak, arkasında güvenlik kameraları ve monitörlerle dolu gizli bir oda açtı. — Şimdi o asalağın senin hakkın olan o 13. maaş ikramiyeni nerelerde çarçur ettiğini… ve benim hayatımla ne yapmayı planladıklarını kendi gözlerinle göreceksin —dedi babaanne. Ekranda ilk video belirdiğinde, Marisol başından aşağı kaynar sular döküldüğünü hissetti. Gözlerinin önünde başlamak üzere olan bu kabusa inanması imkansızdı… 2. KISIM Dev ekranda, evin salonunun henüz iki hafta önceki görüntüleri oynuyordu. Kayınvalide Rosa Hanım, koltuğa yayılmış yaymacasına cips yiyordu. Babaanne Matilde Hanım ise tekerlekli sandalyesinde, pencerenin kenarına adeta bir eşya gibi fırlatılmış gibi duruyordu. Birdenbire videoda Rosa Hanım ayağa kalktı, babaannenin yanına yürüdü ve tekerlekli sandalyenin tekerleğine sert bir tekme savurdu. “Gereksiz kocakarı,” diye tükürdü iğrenerek. “Sadece para yiyip asalaklık etmeye yarıyorsun, hadi bakayım ne zaman Allah’ına kavuşacaksın görgüsüz.” Marisol çığlığını bastırmak için eliyle ağzını kapattı. Kayıt devam ediyordu. Rosa Hanım, yüzsüzce soğuk bir tabak tarhana çorbasının içine tükürdü ve tabağı yaşlı kadının kucağına fırlattı. “Zıkkımlan hadi. Bu bile sana çok fazla ödül.” Her pazar günü camide, cemaat içinde en ön safta yer alıp takva taslayan o aynı kayınvalide, kendi canından kanından olan insana sokaktaki bir köpeğe bile reva görülmeyecek şekilde davranıyordu. Fakat asıl sırtından bıçaklandığı an, bir sonraki videoda karşısına çıktı. Bu video, Marisol’ün iş yerinde çift vardiyaya kalmak zorunda olduğu 3 gün öncesine aitti. Kamera, Diego’nun eve üzerinde daracık bir elbise ve upuzun takma tırnaklar olan bir kadınla girdiğini gösteriyordu. Marisol kadını görür görmez tanıdı: Bu, Diego’nun İzmir’den gelen meşhur “uzaktan kuzeni” Paola’ydı. Kendilerini koltuğa atmış, kahkahalarla gülüyorlardı ve Diego büyük bir şehvetle kadının boynunu öpmeye başlamıştı. — Ee, o sümsük karını ne zaman sepetleyeceksin hayatım? —diye sordu Paola, gevrek gevrek gülerek. Diego alaycı bir kahkaha patlattı. “Kocakarı nalları diker dikmez güzelim. Marisol hâlâ kredi kartlarımı ödemeye yarıyor. Salak gerçekten de bütün maaşının ilaçlara gittiğini sanıyor.” Paola gülmeye devam etti. “Peki ya babaannen ne zaman yolcu?”. Diego pişkin bir edayla gülümsedi. “Az kaldı, az. Ben işe gittiğimde annem kadından suyu esirgiyor. Ben de her gün çorbasına o damlalardan damlatıyorum.” “Doktor yaşlılıktan öldü diye raporu çakacak, biz de evi üstümüze geçirip keyfimize bakacağız,” dedi Diego kayıtta. Marisol, monitörlerin önünde dizlerinin üzerine çöktü, tamamen paramparça olmuştu. Bu sadece bir aldatılma hikayesi değildi. Kendisine ayaklı bir bankamatik gibi davranıldığını öğrenmekti; ve daha da korkuncu, evi satabilmek için kendi öz babaannelerini yavaş yavaş zehirleyerek öldürdüklerini keşfetmekti. Matilde Hanım ona sarılmadı ya da “zavallı kızım” diye acımadı. Ona, mutlak bir saygı uyandıran bir soğukkanlılık ve güçle baktı. “Marisol, boş yere ağlamak hiçbir işe yaramaz,” dedi sert bir ses tonuyla. “Yüzünü sil ve içindeki bu öfkeyi işe yarar bir şey için kullan. Kurban rolünü oynamaya devam mı etmek istiyorsun, yoksa onları haritadan silmek mi?”. Marisol elinin tersiyle gözyaşlarını sildi. “Ne yapıyoruz, Matilde Hanım?”. Gece yarısı, evin önüne siyah, zırhlı bir lüks araç yanaştı. Araçtan jilet gibi giyinmiş, takım elbiseli bir adam indi, arkasından da silahlı iki koruma onu takip etti. “Avukat Arturo Valdés, emrinizdeyim. Matilde Garza Hanımefendi’nin başhukuk müşaviriyim.” Marisol şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. Garza mı? Diego’nun soyadı López’di. Avukat, yaşlı kadının önünde saygıyla eğildi. “Sayın Yönetim Kurulu Başkanım, temizlik ve güvenlik ekibi hazır bekliyor.” Başkan mı? İşte o an bütün tiyatro yerle bir oldu. Matilde Hanım öyle sığıntı bir babaanne değildi. Milyarlarca liralık bir iş imparatorluğu olan Garza Holding’in tek ve mutlak sahibiydi. Ve Diego’nun çalıştığı şirket de doğrudan ona aitti. Gün ağarırken, Diego ve metresi Bodrum’da Marisol’ün kredi kartıyla günlerini gün edip sefa sürerken, ev radikal bir değişime uğradı. Avukatın ekibi Rosa Hanım’ın pılısını pırtısını ve Diego’nun kıyafetlerini kapının önüne, sokağa fırlattı. Matilde Hanım odasından banyosunu yapmış, saçı yapılı, siyah bir döpiyer giymiş ve maun ağacından bir bastona dayanarak çıktı. Gerçek bir kraliçe gibi görünüyordu. Marisol’ü yemek odasına çağırdı. — İşte boşanma dilekçen, imzalaman için hazır —dedi Avukat Arturo—. Bu diğer belge ise, yeni kurulan Garza Vakfı’nın Operasyon Direktörü olarak senin iş sözleşmen. Marisol panikledi. “Bunu kabul edemem, ben sadece sıradan bir işçiyim.” Matilde Hanım onun ellerini tuttu. “Bu çöplükte bana bir yudum su verecek yüreğe sahip tek kişi sendin. İmzala kızım.” Marisol ağlayarak imzayı attı. Şimdi sıra tuzağı kurmaya gelmişti. Marisol telefonunu eline aldı ve Diego’ya bir WhatsApp mesajı gönderdi: “Diego, acil gel. Babaannen nefes almayı bıraktı, morardı. Ne yapacağım?”.

: Korkak herifin cevabı 5 dakika sonra geldi: “Saçmalama, sakın ortalığı ayağa kaldırma, ambulans falan da çağırma. Üstüne bir çarşaf ört, yatağında öylece bırak. Şimdi yola çıkıyoruz, hemen geliyoruz.” Matilde Hanım tiksintiyle gülümsedi. “Harika. Miras toplamaya geldiklerini sanarak dönsünler.” O gece, evdeki bütün ışıkları tamamen söndürdüler. Saat tam 10’da Diego’nun arabasının sesi duyuldu. Kahkahalar atarak, valizler ve içki şişeleriyle geliyorlardı. Rosa Hanım kapıyı yumruklamaya başladı. “Aç şu kapıyı Marisol! İçeride ceset kokusu olmasa iyi edersin!”. Diego kapıyı itti ve üçü de karanlıkta tökezleyerek içeri girdi. Diego elektrik anahtarını aradı. Işıklar bir anda yandı ve gözlerini kamaştırdı. Rosa Hanım’ın dehşet dolu çığlığı tüm mahallede yankılandı: “Anam, hortlak gelmiş!”. Paola çantasını düşürüp Diego’nun arkasına saklandı. Diego’nun ise suratı kireç gibi bembeyaz oldu, ağzı açık kaldı. Yeni mobilyalara, korumalara ve deri koltukta hiçbir şey olmamış gibi çayını yudumlayan Matilde Hanım’a bakakaldı. Marisol onun yanında, son derece şık bir elbise içinde göz kamaştırıcı görünüyordu. Diego öfkeyle patladı. “Ne saçmalık karıştırıyorsun sen Marisol? Kimden çaldın bunları?”. Marisol öne doğru bir adım attı. “Sesini kes Diego. Ve evin sahibinin karşısında sesinin tonuna dikkat et.” “Ne sahibinden bahsediyorsun lan, bu ev benim!” diye alay etti Diego, tir tir titreyerek. Avukat Arturo öne çıktı. “Ben bu evin ve sizin çalıştığınızı sandığınız şirketin tek sahibi olan Sayın Matilde Garza’nın yasal temsilcisiyim.” Rosa Hanım dizlerinin üstüne çöküp ağlamaya başladı. “Matilde Anneciğim, biz bilmiyorduk… Seni çok seviyoruz.” “Bana anne deme, seni engerek yılanı,” diye sözünü kesti yaşlı kadın. “Evlatlar tekerlekli sandalyeleri tekmelemez, yaşlı bir kadını açlığa mahkûm etmez.” Diego bunun bir kumpas olduğunu bağırarak polis çağırmakla tehdit etti. “Hiç zahmet etmeyin, emniyet güçleri zaten teşrif ettiler,” dedi avukat. Gölgelerin arasından cumhuriyet savcılığının görevlendirdiği dört polis memuru çıktı. Köşeye sıkıştığını anlayan Diego, hemen metresini suçladı. “Hep bu yosmanın yüzünden! Fikri o aklıma soktu!”. Paola ona sert bir tokat patlattı. “Korkak herif! Kadını zehirlemek için o damlaları sen ve o lanet annen almadınız mı?”. Avukat gülümsedi. “Harika bir itiraf. Her halükarda elimizde cinayete teşebbüsü kanıtlayan videolar, ses kayıtları ve çorbanın kimyasal analiz raporları zaten mevcut.” Diego’nun telefonu titremeye başladı. Şirketten anında kovulma bildirimi. Hesaplar donduruldu. Kartlar iptal edildi. Şirketi dolandırdığı gerekçesiyle el konulan arabasının anahtarlarını da elinden aldılar. 10 dakika içinde her şeyini kaybetmişti. Polisler Diego, Rosa Hanım ve Paola’yı kelepçeledi. Marisol, Diego’nun kirli çamaşırlarının olduğu bir çöp poşetini kavrayıp adamın suratına fırlattı. “Al şu çöplerini pislik herif. Umarım hapishanede çürürsün.” Aylar sonra dava tüm eyalette viral oldu. Diego cezaevinde 12 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Rosa Hanım 10 yıl aldı. Paola onlara karşı tanıklık yaptı ama ömür boyu sabıkalı olarak fişlendi. Marisol arkasına bile bakmadan boşanma belgesini imzaladı. Bir yıl sonra, Garza Vakfı tam teşekküllü üç huzurevinin açılışını yaptı. Matilde Hanım, 83 yaşında hâlâ dimdik ayakta, bastonuyla bahçeleri denetliyordu. Marisol, hayatında hiç hayal edemeyeceği bir maaşla vakfın direktörü olarak onun yanında yürüyordu. Bir öğleden sonra, yaşlı kadın onun elini şefkatle okşadı. “O gece beni yalnız bırakmadığın için teşekkür ederim, güzel kızım.” Marisol ona gülümsedi. “Asıl ben teşekkür ederim babaanne. Bana aşağılanmaya katlanmanın sevgi olmadığını öğrettiğin için.” Matilde Hanım ufka baktı ve Marisol’ün hayatı boyunca unutamayacağı o sözü söyledi: “Para sadece o aç köpeklerin içindeki hırsın maskesini düşürmeye yarar. Ama acı, kızım, sana kimin gerçekten altın bir kalbe sahip olduğunu gösteren en büyük sınavdır.” Bazen, herkesin üstüne bastığı ve ayak bağı olarak gördüğü o insan, tam olarak her çöpü hak ettiği yere gönderecek mutlak gücü elinde tutan kişinin ta kendisidir.

Haberin Devamı

Kocası metresiyle Bodrum’a kaçtı ve arkasında acımasız bir not bıraktı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Gündüz Kuşağı Programları