“Bu videoyu sen mi çektin?”

Küçük kız başını salladı.

“Babam bu telefonu bana oyun için vermişti. Selin beni cezalandırdığı için saklanmıştım.”

Video başladı.

Görüntü karanlık ve eğriydi; telefon bir yere yaslanmış gibiydi. Murat Karaoğlu’nun çalışma odasının bir kısmı görünüyordu: masa, bir lamba ve bir kadeh rakı.

Sonra Selin belirdi.

Ne siyah bir yas elbisesi vardı ne de acılı bir dul ifadesi. Üzerinde açık renk ipek bir sabahlık vardı ve yüzü sertti.

“İmzala,” dedi bir ses.

Murat yorgun bir halde oturuyordu, eli göğsündeydi.

“Hiçbir şeyi imzalamıyorum. Yarın boşanma davası açacağım.”

Salonda bir uğultu yayıldı.

Selin gülümsedi ama bu bir mutluluk gülümsemesi değildi.

“Ne diyeceksin? Kızına kötü davranan bir eşim var mı diyeceksin? Kim inanır sana Murat? Beni herkes seviyor. Basın beni seviyor. Ortakların beni seviyor.”

“Murat bir şey öğrendi.”

“Lina anlattı.”

Selin’in sesi değişti.

“O çocuk hiçbir şey bilmiyor.”

Ekranda Murat ayağa kalkmaya çalıştı ama sendeledi.

“Bana ne verdin?”

Video aniden kesildi.

Salon uğultuyla doldu.

Defne sessizce ağlıyordu. Altı aydır Murat’ın ölümünün Selin’in anlattığı gibi olmadığını söylüyordu ama kimse İstanbul’un varoşlarından gelen bir dadıyı, güçlü avukatları olan zengin bir dul kadına karşı ciddiye almamıştı.

Hâkim sakin olunmasını istedi.

“Başka kayıt var mı?”

Lina yutkundu.

“Var… ama Selin o gece telefonu elimden aldı. Dün geri alabildim.”

“Evden nasıl çıktın?” diye sordu hâkim.

Lina başını eğdi.

“Beni kilitlediler.”

Bu kelime salona taş gibi düştü.

Defne irkildi.

“Ne?”

Lina titremeye başladı.

“Selin, konuşursam seni bir daha göremeyeceğimi söyledi. Köpeğimi sokağa atacağını söyledi. Kimse yalancı kız çocuklarına inanmaz dedi.”

Defne’nin yüzü öfke ve acıyla doldu.

Murat’ın ölümünden sonra Selin, Boğaz’daki yalının kontrolünü tamamen ele almıştı. Kendini “çocuğu medyadan koruyan üvey anne” olarak gösteriyordu ama aslında Lina’yı izole etmişti. Büyükanne ve büyükbabaların gelmesine izin vermemiş, tüm çalışanları değiştirmişti. Şoför, aşçı, bahçıvan… herkes gitmişti. Yerine sadece ona itaat edenler kalmıştı.

Ama yirmi yıldır o evde çalışan Gül ablayı hesaba katmamıştı.

Telefonu eski kitapların arasından bulan oydu. Lina’nın saklamadan önce bıraktığı yerdi. Videoyu gördüğünde Defne’nin suçsuz yere mahkûm edileceğini anlamıştı.

Ve o sabah arka kapıyı açan da oydu.

“Koş mahkemeye, kızım,” dedi. “Arkana bakma.”

Lina sokak sokak koştu. Bir gazete satıcısı onu haberlerden tanıyıp taksiye bindirdi. Taksi şoförü ağladığını görünce ücret almadı.

Mahkemede Defne’nin avukatı ikinci kaydın oynatılmasını istedi.

Selin çıkışa doğru yürümeye başladı.

Bir polis önüne geçti.

“Hanımefendi, çıkamazsınız.”

Selin sinirli bir kahkaha attı.

“Saçmalık bu. Bir hizmetçinin dolduruşuna gelmiş bir çocuk hayatımı mahvedecek öyle mi?”

Lina gözlerini doğrudan ona dikti.

“Ben yalancı değilim.”

İkinci video başladı.

Bu kez görüntü daha da bulanıktı. Sesler vardı: hızlı nefesler, ayak sesleri, bir çekmece açılma sesi.

Selin’in sesi duyuldu:

“Her şeyin Defne’nin suçu gibi görünmesi gerekiyordu. Kadehe o dokundu. Zaten tartıştılar.”

Başka bir ses cevap verdi.

Ama bu Murat’a ait değildi.

Bir erkekti.

“Çocuğu buna karıştırmaman gerektiğini söylemiştim.”

Salon buz kesti.

Savcı soldu.

Defne’nin avukatı yavaşça Selin’e döndü.

“Bu adam kim?”

Selin dişlerini sıktı.

Ama video devam etti.

“Eğer bu ortaya çıkarsa, Selin… ben de yanarım.”

Lina ağlamaya başladı.

“O sesi tanıyorum,” dedi.

Hâkim eğildi.

“Kimin sesi?”

Küçük kız işaret etti; Selin’e değil, savcının arkasında oturan gri takım elbiseli bir adama.

“Onun. Üvey annemin avukatı.”

Ve herkes döndüğü anda, video nihayet çalışma odasının camında yansıyan yüzü gösterdi…

BÖLÜM 3
Yansıma bulanıktı ama yeterince açıktı.

O gece Selin’in yanında görünen adam, onun kişisel avukatı Kemal Arslan’dı. Şimdiye kadar davanın en saygın tanıklarından biri olarak görülüyordu.

Aylar boyunca Selin’le birlikte televizyon röportajlarına çıkmış, cenazelere katılmış, basın açıklamalarında yanında durmuştu. Hep “ailenin avukatı” gibi konuşuyordu. Hep Murat Karaoğlu’nun mirasını koruduğunu söylüyordu.

Ama görüntüde, cinayet gecesi Murat’ın çalışma odasındaydı.

Kemal ayağa fırlamaya çalıştı.

İki polis onu hemen tuttu.

“Bu bir montaj!” diye bağırdı. “Bu görüntü oynanmış!”

Hâkim, dijital inceleme için acil bilirkişi çağrılmasını emretti, ama salon çoktan kontrolden çıkmıştı. Selin nefes almakta zorlanıyordu. Kusursuz imajı herkesin önünde çökmeye başlamıştı.

Tam o sırada Gül abla, bir polis eşliğinde içeri girdi.

Yıllardır Karaoğlu yalısında çalışan kadın, gri üniformasıyla ve gözleri yaşlı bir haldeydi.

“Benim de söyleyeceklerim var,” dedi.

Hâkim başıyla izin verdi.

Gül abla, Murat’ın ölümünden haftalar önce Selin ile Kemal’in telefon konuşmalarını duyduğunu anlattı. Hesaplardan, imzalardan, Murat’ın değiştirmek istediği vasiyet ve hayat sigortasından bahsediyorlardı.

“Susmamı istediler,” dedi titreyerek. “Selin Hanım bana tehdit etti. Hırsızlıkla suçlarım, kimse bir hizmetçiye inanmaz dedi.”

Defne gözlerini kapattı.

Aynı hikâye. Hep aynı korku. Zenginlerin, yoksulların sessizliğini bir ip gibi kullanması.

Ama Gül abla burada durmadı.

“Murat Bey öldükten sonra, Selin Hanım’ı çalışma odasının banyosunda bir şırıngayı yıkarken gördüm. Onu bir havluya sardı ve Kemal Bey’e verdi.”

Kemal kontrolünü kaybetti.

“Susun artık, yalancı kadın!”

Bu bağırış onun sonu oldu.

Selin ona öfkeyle baktı.

“Aptal,” diye fısıldadı.

Ama salonun mikrofonu açıktı.

Herkes duydu.

O ana kadar Defne’yi suçlayan savcı, duruşmanın derhal durdurulmasını ve Selin ile Kemal hakkında yeni bir soruşturma açılmasını istedi. Hâkim, yeni deliller incelenene kadar Defne’nin kelepçelerinin çıkarılmasını emretti.

Polis kelepçeyi açtığında Defne bir süre kıpırdamadı. Bileklerindeki izlere baktı, sanki ilk kez nefes alabileceğine inanamıyordu.

Lina ona doğru koştu.

“Özür dilerim,” diye ağladı küçük kız. “Daha önce söylemeliydim.”

Defne onu sıkıca kucakladı.

“Hayır, canım… Sen beni hayatta tuttun.”

Selin, bir zamanlar “örnek dul” diye anılırken şimdi gazetecilerin önünde kelepçeleniyordu. Artık ağlamıyor, rol yapmıyordu. Lina’ya öfkeyle bakıyordu; sanki çocuğun elinden bir şey alınmış gibi.

Ama Lina gözünü kaçırmadı.

“Babam derdi ki,” dedi, “gerçek, er ya da geç kapıyı bulur.”

Haftalar sonra yapılan incelemeler, videoların oynanmadığını doğruladı. Selin ile Kemal arasında para transferleri, silinmiş mesajlar ve yalıdaki depoda saklanan bazı maddelere dair bulgular ortaya çıktı.

Defne tamamen aklandı.

Selin ve Kemal; cinayet, dolandırıcılık ve delil karartma suçlarından yargılandı.

Boğaz’daki yalı bir süre sessiz kaldı. Artık dışarıda kamera yoktu, sahte gözyaşları yoktu. Sadece büyük odalar, uzun koridorlar ve yetişkinlerin para için ne kadar acımasız olabileceğini anlamaya çalışan bir çocuk vardı.

Lina’nın baba tarafından dedesi ve ninesi velayeti aldı.

Defne ise uzaklaşıp yeni bir hayat kurabilecek olmasına rağmen kalmayı seçti.

Bir çalışan olarak değil.

Aile olarak.

Bir öğleden sonra Lina onu bahçede buldu; mor salkım ağaçlarından dökülen yapraklara bakıyordu.

“Babam bana kızıyor mudur sence? Korktuğum için?” diye sordu.

Defne diz çöktü.

“Hayır,” dedi. “Bence, korkmana rağmen doğruyu söylediğin için seninle gurur duyuyordur.”

Lina ona sarıldı.

Sosyal medyada hikâye ikiye bölündü. Bazıları bir çocuğun böyle bir yük taşımaması gerektiğini söyledi. Bazıları ise kaç “Defne”nin haksız yere hapse gittiğini, kaç “Selin”in kameralar önünde ağladığını, kaç “Kemal”in pahalı takımların arkasına saklandığını tartıştı.

Ama o salonda bulunanlar, çıplak ayakla içeri girip “dadımı bırakın” diye bağıran küçük kızı asla unutmadı.

Çünkü bazen adalet, cübbe giymiş bir hâkim gibi gelmez.

Bazen kirli ayaklarla, kırık bir sesle ve elinde unicorn kılıflı bir telefonla gelir.