“Ölmek üzere olduğumu sanıyordum, ta ki kocamın Tanrı’ya beni bir an önce alıp her şeye tek başına sahip olabilmek için dua ettiğini duyana kadar.

DOLAR

Alış: 48.19

Satış: 48.39

EURO

Alış: 56.01

Satış: 56.24

GBP

Alış: 65.11

Satış: 65.59

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 18.05.2026

“Ölmek üzere olduğumu sanıyordum, ta ki kocamın Tanrı’ya beni bir an önce alıp her şeye tek başına sahip olabilmek için dua ettiğini duyana kadar.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: —Biraz dayan aşkım. Yakında dinleneceksin. Bunu bana Kerem söyledi, hemşirenin yanında alnımı okşarken. Ben ise İstanbul’un Üsküdar semtindeki evimde yatıyordum. Zayıf düşmüş, nefes cihazına bağlı, doktorların “kalbi her an durabilir” dediği bir haldeydim. Ama herkes odadan çıktıktan sonra, o pencerenin yanında telefonda konuşmaya devam etti. Uyuduğumu sandı. —Evet anne, artık fazla zamanı kalmadı —diye fısıldadı.— Defnedilir defnedilmez evi satacağım, hesapları kapatacağım ve Derya’yla evleneceğim. O an nefesim göğsümde düğümlendi. Derya. Onun metresi. Benim paramla Nişantaşı’nda oturduğu daireyi ödediği kadın. Kerem alçak sesle güldü. —Hiçbir şeyden şüphelenmiyor. Kadın beni zaten tüm mirasın varisi yaptı. Gözlerimi kapattım. Ağlamamak için değil. Ona bakıp onu öldürmemek için. O gece, on beş yıldır yanımda çalışan yardımcım Emine içeri girdiğinde elini tuttum. —Emine, bana eski telefonumu getir. Dikiş kutusunun içindeki. Kadının yüzü bir anda bembeyaz oldu. —Elif Hanım… Demek duydunuz… Başımı hafifçe salladım. Emine sesini alçalttı. —O zaman beyefendinin ilaçlarınızı değiştirdiğini de bilmeniz lazım. Kanım dondu. —Ne dedin sen? Önlüğünden iki ilaç kutusu çıkardı. Biri benim kullandığım kutuydu. Diğeri ise aynı ilaç gibi görünüyordu ama etiketi farklıydı. —Orijinal kutuları çöpe attığını kendi gözlerimle gördüm. Sabah ezanına yakın, saat beşte avukat Cemal Bey’i aradım. Saat sekizde ise durumum daha kötüymüş gibi davranmaya başladım. Kerem bütün ailemin önünde gözyaşı döküyordu. —Tek istediğim Elif’in acı çekmemesi… Öğlen olduğunda, benim mallarımı yönetebilmek için sahte bir vekâletname imzaladı. Akşamüstü altıda Derya eve geldi. Artık konuşamayacak halde olduğumu sanıyordu. —Yazık kadına… —dedi yatak odama bakarak.— Burası artık bizim odamız mı olacak? Emine kapının arkasından her şeyi kaydediyordu. Ben ise hafifçe gülümsedim. Ertesi sabah Kerem herkesi salonda topladı. Kayınvalidem, kardeşleri, Derya ve satın alınmış bir noter… —Elif her şeyi düzene koymak istiyor —dedi. İşte o anda merdivenlerden inmeye başladım. Yavaşça. Bastonuma dayanarak. Ama dimdik ayakta. Arkamda Emine, avukat Cemal Bey ve iki polis vardı. Kerem elindeki kalemi düşürdü. —Bu da ne demek oluyor? Masaya ses kayıtlarını, değiştirilmiş ilaç kutularını ve yeni vasiyetnameyi bıraktım. —Şu son kırk sekiz saatim ölmek için değildi Kerem… Seni gömmek içindi. Derya kaçmaya çalıştı. Polislerden biri önünü kesti. Kayınvalidem dua etmeye başladı. Avukat siyah bir dosya açtı. —Üstelik Elif Hanım, başka bir şey daha bulduk. Eşiniz sadece evinize konmaya çalışmamış. Kerem’in yüzü kireç gibi oldu. —Susun! Avukat eski bir fotoğraf, bir hayat sigortası poliçesi ve benim daha önce hiç görmediğim bir sağlık dosyası çıkardı. —Hastalığınızın, aile doktorunuz değiştirildikten hemen sonra başladığına dair kanıtlar da bulduk. Kerem’e baktım. Ve yıllar sonra ilk kez korktuğunu gördüm. Ama Emine son ses kaydını masaya koyduğunda gerçeği anladım. Derya sadece metres değildi… Bana her bardak suda tam olarak ne verildiğini bilen suç ortağıydı… Emine ses kaydını masanın üzerine bıraktı ve kayıt çalışmaya başladığı anda ses, sanki kendi evimin içinde bir mezar açılmış gibi tüm salonu doldurdu. Önce mutfakta akan suyun sesi duyuldu. Sonra Derya’nın sesi geldi. Sakin, neredeyse sıkılmış bir tonla konuşuyordu. —Bugün tam dozu verme. İmzayı atmadan ölürse Kerem, her şeyi batırırsın. Ardından kocamın boğuk kahkahası duyuldu. —Abartma. Artık hangi ilacı içtiğini bile anlamıyor. Sonra Derya öyle bir şey söyledi ki dizlerimdeki gücü çekip aldı. —Senin hatan Emine’yi hâlâ evde tutmak oldu. O kadın fazla dikkatli bakıyor. Salon buz kesmişti. Kayınvalidem dua etmeyi bıraktı. Kayınbiraderlerim gözlerini yere indirdi. Bir gün önce yatak odama girip “Bu ev artık bizim mi olacak?” diye soran Derya artık zarif görünmüyordu. Köşeye sıkışmış görünüyordu. Kerem ayağa kalkmaya çalıştı ama polislerden biri omzuna sertçe dokundu. —Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz —dedi çatlamış bir sesle.— Konuşmanın tamamını bilmiyorsunuz. Ona uzun uzun baktım. Eskiden olsa, belki bu söz beni şüpheye düşürürdü. Kerem her zaman suçunu benim kafamı karıştırarak gizlemeyi başaran bir adamdı. Ama artık değil. Ölümümü sıradan bir işlem gibi konuştuğunu duyduktan sonra değil. Avukat Cemal Bey başka bir dosya açtı. İçinde reçeteler, yeni doktora yapılan banka transferleri, Derya adına alınmış ilaçlar ve laboratuvar raporları vardı. Hastalığım yalan değildi. İşin en acı tarafı da buydu. Gerçekten zayıftım. Kalbim gerçekten iflas ediyordu. Ama kader yüzünden değil. Yaş yüzünden değil. Şanssızlık yüzünden hiç değil. Aylar boyunca ilaçlarıma başka maddeler karıştırmışlardı. Şüphe çekmeyecek kadar dikkatli… Ama beni yavaş yavaş tüketmeye yetecek kadar güçlü… Herkes Kerem’i, tükenmekte olan karısına sabırla bakan fedakâr bir eş sanıyordu. Emine kapının yanında sessizce ağlıyordu. Ona baktığımda başka bir acı hissettim. Meğer düşündüğümden çok daha fazlasını görmüş… Ve yine de gitmemişti. Para için değil. Benim için. —Elif Hanım… —diye fısıldadı.— Daha önce konuşamadığım için affedin beni. —Zamanında konuştun, Emine —dedim. Kerem acı bir kahkaha attı. —Zamanında mı? Elif, kendine bak. Ayakta zor duruyorsun. Ben olmadan banyoya bile gidemezsin. O an odanın havası değişti. Canım yandığı için değil. Yirmi yıldır aynı yatağı paylaştığım adamı ilk kez gerçekten gördüğüm için. Beni sadece para için öldürmek istemiyordu. Beni güçsüz görmek istiyordu. Kendini vazgeçilmez hissedebilmek için. Satın alınmış doktoru aynı akşam getirdiler. Her şeyi inkâr etmeye çalıştı. Sadece verilen talimatları uyguladığını söyledi. Kerem’in benim “anksiyete sorunlarım” olduğunu anlattığını anlattı. Derya’nın ise “özel hemşire” olduğunu söyledi. Oysa kadının hiçbir lisansı yoktu. Cemal Bey banka ödemelerini gösterdi. Mesajları gösterdi.

: Derya’nın kendi el yazısıyla tuttuğu notları gösterdi. Dozlar… Saatler… Beklenen belirtiler… İşte o anda kayınvalidem ağlamaya başladı. Ama benim için değil. Oğlu için. —Kerem kötü biri değil —dedi hıçkırarak.— O kadın aklını çeldi. Derya kuru bir kahkaha attı. —Oğlunuz beni kendi buldu. Bu evi bana vaat eden oydu. “Yaşlı kadın yılbaşını göremez” diyen de oydu. “Yaşlı kadın” sözü artık canımı yakmadı. Aksine içimi garip bir huzur kapladı. Bazen insanın umut etmeyi bırakabilmesi için karşısındaki nefreti tüm çıplaklığıyla duyması gerekir. Polisler Kerem’i götürürken bana öyle baktı ki sanki ihaneti yapan benmişim gibi. —Senin için yaptıklarımdan sonra… —dedi. Ona sadece onun duyabileceği kadar yaklaştım. —Benim için yaptığın tek şey beni küçümsemekti. Derya bağırmaya başladı. Hiçbir şey bilmediğini… Sadece Kerem’in söylediklerini yaptığını… Onun tarafından kandırıldığını söylüyordu. Ama Emine, Derya’nın ilaç değişikliklerini not ettiği defteri polislere verdi. Son sayfada kırmızı kalemle yazılmış tek bir cümle vardı: “Eğer Elif tadın değiştiğini sorarsa, yeni vitamin takviyesi olduğunu söyle.” Yazı Derya’ya aitti. O soğukkanlılık da. Polisler onları götürdüğünde her şeyin bittiğini sandım. Ama Cemal Bey salonda kalmaya devam etti. Yüzündeki ifade hoşuma gitmemişti. —Elif Hanım, hâlâ eksik bir şey var. —Bundan daha kötü ne olabilir? Eski vasiyetnamenin bir kopyasını çıkardı. Ardından altı ay öncesine ait ikinci bir belge koydu önüme. Altındaki imza bana aitti. Ya da öyle görünüyordu. Sahteydi. Ama ürkütücü derecede benziyordu. —Eğer siz ölseydiniz —dedi Cemal Bey sessizce,— Kerem sadece eve sahip olmayacaktı. Ayrıca yıllar önce “Valentina” adına açtığınız özel fondan da sorumlu olacaktı. O isim duyulduğu anda nefesim kesildi. Valentina. Otuz yıl önce doğum sırasında kaybettiğim kızım. Bana “yaşamadı” denilen bebeğim. Şaşkınlık içinde Cemal Bey’e baktım. O ise sesini daha da alçalttı. —Bu hesapta yakın zamanda hareketlilik tespit ettik. Birisi, hayatta olan bir kadın adına bu fondan para çekiyor. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey soramadım. Valentina, içimde yıllardır gömülü duran eski bir acıydı. Öyle derine saklanmıştı ki ben bile artık onun üstünde dikkatlice yürümeyi öğrenmiştim. Doğduğunda bana nefes almadığını söylemişlerdi. O zamanlar Kerem’le henüz evli değildik. Gençtim. Yalnızdım. Ve annemi yeni kaybetmiştim. Hastane bana kapalı küçük bir kutu, soğuk bir belge ve insanların acıyı hızlıca susturmak istediğinde kadınlara söyledikleri o cümleyi vermişti: —Böyle görmemeniz daha iyi. Yıllar boyunca, hiç yaşanmamış doğum günlerinde küçük bir mum yakardım. Kerem bunu bilirdi. Şimdi ise Cemal Bey bana, ölü kızımın adı kullanılarak birilerinin para çektiğini söylüyordu. Kerem hakkındaki soruşturma, istemeden de olsa bu kapıyı açmıştı. Yıllar sonra kurduğum o özel fon aslında yaşayan biri için değildi. Valentina’nın anısına, prematüre bebekler için çalışan bir vakfa her yıl bağış yapılmasını istemiştim. Ama altı ay önce Kerem sahte belgelerle bu hesabı değiştirmeye çalışırken beklemediği bir kayıt bulmuştu: Eski nüfus arşivlerinde Valentina “ölü” görünmüyordu. “Nakledildi” yazıyordu. Nakledildi. O kelime içimi buz gibi yaptı. Cemal Bey araştırmaya devam etti. Emine her yere benimle geldi. Her resmi daireye… Nem kokan her arşive… Her eski dosyanın başına… Aylarca verilen zehir yüzünden hâlâ bastonla yürüyordum. Yavaş hareket ediyordum. Ama içimde beni ayakta tutan başka bir şey vardı. Henüz umut değildi. Nabzı atan bir öfkeydi. İlk ipucunu Kadıköy’de yıllar önce kapanmış eski bir özel klinikte bulduk. Sonra orada çalışmış yaşlı bir rahibenin sakladığı dosyalarda. Valentina canlı doğmuştu. Çok küçüktü, evet. Ama yaşıyordu. Onu elimden almışlardı. Çünkü varlıklı bir çift, “düzgün ailesi olmayan” yeni doğmuş bir bebek için para ödemişti. Ölüm belgesini imzalayan doktor… Yıllar sonra Kerem’e benim tedavimi değiştirmesini öneren aynı doktordu. Tesadüf değildi. Kerem gerçeğin bir kısmını benden önce öğrenmişti. Ama onu bana geri vermek için değil… Paraya çevirmek için kullanmıştı. Valentina’yı bulmaya çalışmıştı. Ona baskı yapmak… Hesaplara ulaşmak… Onun varlığını yeni bir imza gibi kullanmak istemişti. Ama yetişemedi. Benim sahte “son kırk sekiz saatim”, o gerçeğin peşinde ilerlemesini durdurdu. Yanlış kadını uyandırdığını anlamadan önce. Valentina artık “Ece” adıyla İzmir’de yaşıyordu. Otuz yaşındaydı. Küçük bir kızı vardı. Ve ahşap masalı sade bir kahve dükkânı işletiyordu. Onu ilk gördüğümde koşup sarılmadım. Bu adil olmazdı. O benim kayıp hatıram değildi. Başkaları tarafından büyütülmüş, kendi hayatını kurmuş gerçek bir kadındı. Sadece karşısına oturdum. Belgeleri masaya koydum. Ve olabildiğince yumuşak bir sesle gerçeği anlattım. Ece beni ağlamadan dinledi. Benim gözlerime sahipti. İşte bu neredeyse beni parçaladı. Çalınmış bir hayatın içinde benim gözlerim vardı. Belgeleri bitirince başını kaldırdı. —Beni daha önce hiç aradınız mı? Soru içime saplandı. —Bana öldüğünü söylediler. Yavaşça başını salladı. —Bana da annemin beni görmek istemediğini söylediler. İşte o zaman ikimiz de ağladık. Mükemmel bir kavuşma için değil. Otuz yıl boyunca aramızda yaşamış bir yalanın tam acısı için. Bir öğleden sonra içinde anne kız oluvermedik. Bunlar sadece ucuz dizilerde olur. Yavaş yavaş yakınlaştık. Önce kahve içtik. Sonra telefon konuşmaları başladı. Daha sonra küçük kızını tanıdım. Torunumu. Bana uzattığı bir kurabiyeyle sanki hayatına kısa süreliğine girmeme izin veriyordu. Ece onu büyüten ailesini sevmeyi bırakmadı. Ben de bunu asla istemedim. Gerçek bir anne, kızından hayatını silmesini istemez. Özellikle de geç kalmış bir hakikat uğruna. Ben sadece yanında olmak istedim. İzin verdiği kadar. Ve bazı günler izin verdi. Kerem ve Derya hakkında adam öldürmeye teşebbüs, dolandırıcılık, sahtecilik ve tedavimi değiştiren doktorla iş birliği suçlamalarıyla dava açıldı. Valentina’nın dosyası ise daha eski ve daha karmaşık başka soruşturmaların kapısını açtı. Sorumluların bazıları çoktan ölmüştü. Bazıları hiçbir şey hatırlamadığını söyledi. Adalet eksik geldi. Genelde paranın yıllarca izleri temizlediği yerlerde olduğu gibi. Ama yine de yeterince geldi. Kızımın adı sonunda resmi bir belgede yeniden benim adımla yan yana yazıldı. Mülk gibi değil. Bir kabul olarak. Bu bile daha rahat nefes almama yetti. Üsküdar’daki evi sattım. Kerem’in benim cenazemin günlerini saydığı duvarların arasında yaşamaya devam edemezdim. Daha küçük bir ev aldım. Bahçeli… Sıcak mutfaklı bir ev… Emine artık orada benimle kahve içiyor. Görünmez bir çalışan gibi değil… Hayatımı kurtaran kadın gibi. Bazen hâlâ oksijen cihazı kullanıyorum. Vücudum olanlardan yara almadan çıkmadı. Ama her sabah biraz daha fazla yürüyorum. Güçlü olduğumu kanıtlamak için değil. Hâlâ burada olduğum için şükretmek için. Bir öğleden sonra Ece küçük kızıyla birlikte geldi. Yanlarında portakallı kek getirmişlerdi. Emine kahve hazırladı. Torunum bahçede koşup oynarken onu izledim. İçimde aynı anda hem sevinç hem yas vardı. Kızımla geçiremediğim otuz yılı kimse geri veremez. Ama geriye kalan yılları da hüzne bırakmaya niyetim yok. Kerem benim son kırk sekiz saatimin bir veda olacağını sanmıştı. Yanıldı. O saatler benim yeniden dönüşümün başlangıcıydı. Ve sonunda, Allah’a beni bir an önce alması için dua eden adam… Gömmeye çalıştığı kadının hayatını, adını ve yıllar önce “anne” diyemeden elinden alınan kızını geri alışını izlemek zorunda kaldı.

Haberin Devamı

“Ölmek üzere olduğumu sanıyordum, ta ki kocamın Tanrı’ya beni bir an önce alıp her şeye tek başına sahip olabilmek için dua ettiğini duyana kadar.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Evlerimizde mevcuttur