Teşhis, adeta bir ömür boyu hapis cezası gibiydi. Çaresiz kalan Antonio, önde gelen bir nörolog ve sözde aile dostu olan Dr. Inés Navarro’ya başvurdu. Kusursuz beyaz önlüğü ve tasarımcı gözlüklerinin ardındaki soğuk bakışlarıyla Inés, kızları muayene etti, taramaları inceledi ve bir ebeveynin duyabileceği en acımasız kararı verdi: “Ağır travma nedeniyle kalıcı dilsizlik.” Ona göre, kızların beyinleri sonsuza dek kapanmıştı. Antonio, yerin ayaklarının altından kaydığını hissetti. “Bir daha asla mı?” diye sordu sesi titreyerek. “Bir daha asla,” diye onayladı Inés, alışılmış bir şefkatle elini omzuna koyarak. “Ama endişelenmeyin, kliniğimizde onlara iyi bir yaşam kalitesi sağlamak için elimizden gelen her şeyi yapacağız.”

Bu, mali ve duygusal bir kabusun başlangıcıydı. Altı ay boyunca konak özel bir hastaneye dönüştürüldü. Terapistler gelip gitti, Almanya’dan ithal edilen makineler odaları doldurdu ve Antonio, paranın bir mucize satın alabileceği umuduna tutunarak sonsuz sıfırlı çekler yazdı. Ama Sara ve Elena aynı kaldılar: yerde oturan, kucaklaşan, boşluğa bakan, kimsenin haritasını bilmediği içsel bir labirentte kaybolmuş iki porselen bebek.