Babam borçlarını ödemek için beni dağların arasına, ıssız bir adama verdi.

DOLAR

Alış: 45.15

Satış: 45.33

EURO

Alış: 53.09

Satış: 53.31

GBP

Alış: 61.31

Satış: 61.77

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 10.05.2026

Babam borçlarını ödemek için beni dağların arasına, ıssız bir adama verdi.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 1 Elif Demir, sanki eski bir borcun karşılığıymış gibi, bütün köyün önünde evlendirildi; babası ise ona bakmaktan bile kaçınıyordu. 1891 yılında, Doğu Anadolu’nun dağları arasında sıkışmış maden köyü Sarıtepe’de o sabah kimseyi ne bir sevinç ne de bir umut sarmıştı. Cami minaresinden yükselen ezan sesi bile alışılmıştan daha soğuktu sanki. Tozlu yolların üzerinde insanlar toplanmış, kadınlar ağızlarını kapatarak iri yapılı, dolgun hatlı, yumuşak yüzlü bu kıza bakıp fısıldaşarak gülüşüyordu. Elif, koyu lacivert bir elbiseyle yürüyordu; sıcak havaya rağmen ağır kumaş tenine yapışmıştı, ayağında ise köyde kullanılan kaba deri çarıklar vardı. Elif 24 yaşındaydı. Hayatı boyunca ona “fazla” olduğunu söylemişlerdi: fazla iri, fazla güçlü, fazla sessiz, fazla “erkeğe yakışmaz” biri. Babası Hüseyin Demir, eskiden saygın bir bakkal ve küçük çaplı borç veren bir adamdı; ama kumar, içki ve kötü yatırımlar yüzünden her şeyini kaybetmişti. Borçlular kapıya dayandığında, aklına tek bir şey geldi: kızını en korkulan adama vermek. Mehmet Arslan, köye yılda sadece iki kez inerdi. Ormanın derinliklerinde, kimsenin kolay kolay girmeye cesaret edemediği patikaların arasında bir kulübede yaşardı. Uzun boylu, geniş omuzlu, sakallıydı; yüzündeki yara izi ve hakkında anlatılan hikâyeler onu bir efsane gibi korkutucu yapmıştı. Bir ayıyı bıçakla öldürdüğü, insanlardan çok iki iri köpeğiyle konuştuğu, borcunu asla affetmediği söylenirdi. Hüseyin ona ödeyemeyeceği kadar büyük bir borçluydu. Ve bunun karşılığını kızını vererek kapatmaya karar verdi. —Bugün onunla evleneceksin —dedi Hüseyin bir gece önce, gözlerini çay bardağından kaldırmadan—. Başka çaren yok. Başını sokacak bir yerin olur. —Bana bir şans vermiyorsun baba —diye fısıldadı Elif—. Beni satıyorsun. —Ne istiyordun ki? —diye sertçe karşılık verdi adam—. Yakışıklı, varlıklı birini mi? Kendine bak Elif. Seni kim isterdi ki? Bu sözler tokattan daha ağırdı. Nikâh kısa sürdü. Sessiz, neredeyse utanç verici bir tören oldu. Mehmet at arabasıyla gelmişti; çizmeleri çamur içindeydi, yanında tüfeği vardı. Elif’e ne güldü ne de başka bir şey söyledi. Sadece nikâh bitince: —Sandıklarını al —dedi. Köylülerin alay dolu bakışları arasında Elif iki sandığını zorla taşıdı. Babası ise çoktan kahvehaneye kaçmış, borcunun silinmesini kutluyordu. Dağ yolculuğu boyunca Mehmet tek kelime etmedi. Soğuk rüzgâr arabanın içine işliyor, Elif’in ellerini uyuşturuyordu. Bazen Mehmet düşünmeden bir yün battaniye atıyor, sonra tekrar susuyordu; sanki insan gibi davranmayı unutmuş gibiydi. Akşamüstü kulübeye vardılar. Basit ama düzenliydi. İçeride ocak yanıyordu, kalın postlar vardı. Dışarıda iki iri köpek onları süzdü, sonra sessizce yere yattı. Mehmet sandıkları içeri taşıdı ve arkasını işaret etti. —Biraz ileride dere var. Kovayla su getireceksin. Ben hayvanlara bakarım. Elif itiraz etmedi. Bir işe yararsa kabul göreceğini sanıyordu. Ama dere kenarında, ıslak toprak ayağının altından kaydı. Bir anda suya düştü. Buz gibi su bedenini kilitledi, elbisesi onu aşağı çekiyordu. Çırpınarak: —İmdat! —diye bağırabildi. Mehmet fırtınanın içinden gelen bir gölge gibi ortaya çıktı. Hiç düşünmeden suya indi, onu yakalayıp güçlü kollarıyla yukarı çekti. Elif titriyordu, utanç ve korku birbirine karışmıştı. Bir azarlama bekliyordu. Ama Mehmet onu kucağına aldı. Koşarak kulübeye götürdü, ateşin önüne bıraktı ve kapıyı sertçe kapattı. Nefesini toparlamak için bir an durdu. Sonra Elif’e baktı. Kalın ve sert bir sesle konuştu: —Üzerindekileri çıkar. Bölüm 2 —Yapamam —diye fısıldadı Elif, ateşin önünde büzülerek—. Lütfen, beni zorlamayın. Mehmet çenesini sıktı ama üzerine yürümadı. —Üşüyerek öleceksin. Üstündeki elbise artık buz gibi. Buraya ilk geldiğin gece, utancın yüzünden ölmeni izleyemem. Elif titreyen mavi parmaklarıyla düğmelerini çözmeye çalıştı ama soğuktan elleri tutmuyordu. O sırada Mehmet bıçağını çıkardı. Elif gözlerini kapattı, en kötüsünü bekledi. Ama Mehmet sadece dikkatlice ıslak bağları kesti, elbiseyi nazikçe üzerinden aldı ve bakışını ona çevirmeden kenara bıraktı. Sonra yataktan kalın bir post alıp onu sanki kutsal bir şeyi korur gibi sardı. —Kuru kıyafet giy. Ben hayvanlara bakıp geleceğim. Döndüğünde Elif ocak başında biraz daha az titriyordu, elinde sıcak su dolu bir tas vardı. Mehmet yemek hazırladı: kuru fasulye, patates ve kurutulmuş et. Elif konuşana kadar tek kelime etmedi. Sonunda Elif sesi kırılarak sordu: —Neden benimle evlenmeyi kabul ettiniz? Babam, güçlü olduğum için çalışacak bir kadın aradığınızı söyledi. Mehmet tabağı masaya bıraktı. —Seni aylar önce köy pazarında gördüm —dedi—. Bir sokak köpeği araba tekerleğinin altında kalmıştı. Herkes eteğin kirlendi diye sana güldü. Ama sen tek başına tekerleği kaldırıp hayvanı kurtardın. Bir an sustu.

: —O gün anladım. Dağlarda süs bebekleri değil, yüreği ve gücü olan kadın yaşar. Elif sessizce ağladı. Çünkü ilk kez biri onu bir yük gibi değil, bir insan gibi görmüştü. Üç hafta geçti. Kulübe artık Elif’e yabancı değildi. Ev gibi hissettirmeye başlamıştı. Mehmet ona tüfek kullanmayı, toprak fırında ekmek yapmayı ve çam ormanında yolunu kaybetmeden yürümeyi öğretti. Elif ellerinin artık sadece “fazla” olmadığını fark etti; ekebiliyor, iyileştirebiliyor, tutabiliyordu. Mehmet yerdeki bir keçenin üzerinde uyuyor, yatağı ona bırakıyordu. Hiçbir şey istemiyordu. Ama bir öğleden sonra iki köpek bir anda havlamaya başladı. Ormanın içine üç silahlı adam girdi. Önde Evaristo Luján vardı. Borç tahsildarı, Hüseyin Demir’in eski düşmanlarından biri. —Güzel saklanmışsın Arslan —diye alay etti—. Kayınbaban burada para sakladığını söyledi. Yoksa gelini götürürüz. Kahvelerde böyle kadınlara iyi para verirler. Mehmet Elif’in önüne geçti. —Toprağımdan çıkın. Evaristo silahını kaldırdı. —Öldürün onu. İlk kurşun havayı yardı. Mehmet karşılık verdi, adamlardan biri yere düştü. Elif kulübeye kaçmadı. İkinci tüfeği aldı. Pencereden baktı; Mehmet omzundan vurulmuştu. Nefesini düzenledi, nişan aldı ve ateş etti. Adam yere yığıldı. Evaristo, herkesin “zayıf” sandığı kadının bunu yapacağını beklemiyordu. Geri çekilip kaçtı. Elif dışarı koştu, çamurun içinde Mehmet’i tuttu ve onu kollarına aldı. Gözleri yaşlıydı ama sesi sert ve kararlıydı: —Bugün ölmeyeceksin. —Beni hayata döndüren adamı böyle bırakmam. Bölüm 3 Üç gün boyunca Elif, Mehmet’i sanki yarasıyla kendi kaderi de sökülüyormuş gibi dikkatle baktı. Omzunu rakıyla temizledi, köyde yıllarca kendisini küçümseyen kadınlar için işlediği nakışlardan öğrendiği ince dikişlerle etini sardı ve ateş yükseldikçe bezleri değiştirdi. Mehmet, solgun ama inatçıydı. Onu kulübe içinde dolaşırken izliyordu; acı ile hayranlığın arasında bir yerde. —Silah sesleri başladığında dağa kaçabilirdiniz —dedi bir gece. Elif gözlerini ateşten ayırmadı. —Burası artık benim evim. Ve siz benim kocamsınız. Sonunda kendisine saygı gösteren şeyi kimse terk etmez. Dördüncü gün, Elif sandıklarda temiz bez ararken içlerinden birinin neredeyse boş olmasına rağmen ağır olduğunu fark etti. Babasının o sandığı özellikle kendisinin hazırlamakta ısrar ettiğini hatırladı. Mehmet’in bıçağıyla tabanın gizli bir tahtasını kaldırdı ve balmumuna sarılmış bir paket buldu. İçinde altın paralar, Anadolu’nun başka bir bölgesinde madenlere ait tapular ve sahte isimlerle düzenlenmiş banka evrakları vardı. Elif’in nefesi kesildi. Babası aslında batmış değildi. Çaldığı serveti, nefret ettiği kızının çeyiz sandıklarına saklamış, evliliğini mükemmel bir kılıf olarak kullanmıştı. —Beni sadece kurtulmak için satmamış —diye fısıldadı—. Beni kasa gibi kullanmış. —Evaristo onu yakalayınca, seni bu dağda altın var diye gösterip aslında bunları saklamak için bir tuzak kurmuş. Mehmet önce paralara, sonra Elif’e baktı. —Bunlarla şehre gidebilirsin. Bir ev alırsın. Zengin bir hanımefendi gibi yaşarsın. Bu yaralı dağlıyla kalmak zorunda değilsin. Elif en ağır belgeleri aldı ve ocağa doğru yürüdü. Mehmet doğrulmaya çalıştı. —Elif, bunlar bir servet… Elif kâğıtları ateşe attı. Alevler sahte isimleri, kirli borçları ve Hüseyin Demir’in gölgesini yutup kül etti. Sadece birkaç altın parayı sakladı; hayvan almak, kulübeyi onarmak ve geçmişin suçlarının onları sonsuza kadar kovalamasını engellemek için yeteri kadar. —Başkasının utancı üzerinde yaşamak istemiyorum —dedi—. Ölçüldüğüm salonlar, babamın benim değerimi belirlediği masalar istemiyorum. —Bu dağları, bu atları, kapıda uyuyan o iki köpeği, kendi ellerimle yaptığım ekmeği ve beni incitmek yerine üzerime post örten adamı istiyorum. Mehmet yavaşça ayağa kalktı, acısını bastırarak ona yaklaştı. Ona sahip olan biri gibi değil, karşısında büyük bir şey varmış gibi izin istercesine durdu. —Siz yük değildiniz Elif. Bu evin eksik olan gücüydünüz. Elif başını onun göğsüne yasladı. İlk kez saklanmadan ağladı. Haftalar sonra Evaristo, başka bir sahte borç toplamaya çalışırken yakalandı. Hüseyin Demir ise kuzeye kaçtı; kızının hayatına gömdüğünü sandığı kâğıtlar onu takip ediyordu. Sarıtepe’de Elif hakkında hâlâ konuşuluyordu ama artık alayla değil. “Sevilmeyecek kadar büyük” denilen kadının, tüfekle kocasını kurtardığı, lanetli bir serveti yaktığı ve yalnız bir dağ kulübesini en saygı duyulan yuvaya çevirdiği söyleniyordu. Ve her akşam güneş çamların üzerine inerken Mehmet masaya yabani çiçekler bırakır, tek kelime etmezdi. Elif ise kapının yanında uyuyan iki köpeğin sesini dinlerken gülümserdi; sanki dünya nihayet onu kovalamayı bırakmış gibi.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Babam borçlarını ödemek için beni dağların arasına, ıssız bir adama verdi.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

çaydanlıkları pırıl pırıl yapacak