Bölüm 1

Bir dul kadın yeni doğmuş kızını karların altına gömdüğü gece, kanlar içinde bir adam kapısını yumrukladı; kollarında ölmek üzere olan bir bebek vardı.

Chihuahua Dağları’nda, 1896 kışı Tanrı’nın bir cezası gibi çöktü. İki gün boyunca rüzgâr yolları beyaz duvarlarla kapattı, su yalaklarını dondurdu, çam dallarını kırdı ve uçurum kenarında direnen birkaç kerpiç evi dünyadan kopardı. Bu evlerden birinde, üç aydır dul olan Amalia Ríos yaşıyordu; yas, ikinci bir deri gibi bedenine yapışmıştı.

Kocası Tomás, Santa Eulalia madeninde haftalarca çatı onardıktan sonra ateşli bir hastalıktan ölmüştü. Amalia tek başına kalmıştı; hamileydi ve yoksul kulübesini, iki cılız tavuğunu ve yaşlı bir katırı açlığa ve kurtlara karşı savunmak zorundaydı. Ama felaket onu henüz bırakmamıştı: Fırtınadan üç gün önce, Amalia erken doğum yaptı ve hiç nefes almayan bir kız çocuğu dünyaya getirdi.

O günden beri ocak başında oturuyordu; siyah şalını göğsüne bastırmıştı. Bedeni, artık var olmayan bir hayata itaat edercesine sütle dolmuştu. Her sızı bir alay gibiydi. Her damla, asla ağlamayacak bir kızın hatırasıydı.

Gece yarısına doğru kapıya vurulan sesleri duydu.

İlk başta rüzgârın savurduğu bir dal sandı. Sonra daha çaresiz, daha insani bir darbe geldi. Amalia ocaktaki demir maşayı aldı ve titreyerek yaklaştı.

—Merhamet edin! —diye haykırdı dışarıdan bir ses—. Açın, hanım! Çocuk ölüyor!

Amalia sürgüyü çekti. Rüzgâr kapıyı hiddetle iterek açtı ve mutfağa kar doldurdu. Eşiğinde, ıslak sarapesi, buz tutmuş şapkası ve kırağı kaplı sakalıyla dev gibi bir adam belirdi. Sanki dağdan koparılmış gibiydi. Elleri morarmıştı ama göğsüne sardığı yün bohçayı sıkıca tutuyordu.

Amalia bağırmaya fırsat bulamadan adam dizlerinin üzerine çöktü.

—Size zarar vermeye gelmedim —dedi neredeyse sesi çıkmadan—. Atım vadide ayağını kırdı. Bacanızdan duman gördüm. Süte ihtiyacım var. İnek sütü, keçi sütü, ne varsa. Altınla öderim, çalışarak öderim, canımla öderim.

Amalia bohçaya baktı. Adam örtüyü açtı; dudakları morarmış, derisi şeffaf, neredeyse duyulmayan bir inilti çıkaran bir yeni doğan gösterdi.

—Annesi öldü —diye hıçkırdı—. Şekerli su verdim ama artık yutamıyor. Lütfen. O benim oğlum.

Amalia’nın dünyası bir kez daha parçalandı. Avlunun arkasındaki tek inek haftalardır süt vermiyordu. Hayvan sütü yoktu, komşu yoktu, bu fırtınayı aşacak doktor ya da papaz yoktu. Ama bebek yeniden inledi ve kadının içinde, utançtan ve korkudan daha güçlü, eski ve vahşi bir şey ayağa kalktı.

—İçeri girin —diye emretti—. Hemen.

Adam sendeleyerek içeri girdi. Amalia kapıyı kapattı ve ocak başındaki hasırı işaret etti.

—Üzerindeki ıslak örtüleri çıkarın.

—Adım Julián Armenta —dedi adam çaresizce—. Hanım, süt…

—Süt veren bir ineğim yok —diye cevapladı Amalia.

Dev adamın yüzü çöktü.

—O zaman onu ben öldürdüm. Dağları boşuna aştım.

Amalia yutkundu. Yanakları utançtan değil, acıdan kızardı.

—Arkanı dön, Julián.

Adam anlamadan baktı.

—Ben söyleyene kadar bakma.

Julián itaat etti. Kapıya dönüp hareketsiz kaldı. Amalia yas bluzunu açtı, bebeği dikkatle aldı ve Tomás’ın ölmeden önce yaptığı sallanan sandalyeye oturdu. Başta bebek tepki vermedi; çok zayıftı. Amalia sessizce ağladı ve onu göğsüne yaklaştırdı.

—Hadi, küçük —diye fısıldadı—. Sen de gitme.

Sonsuz gibi gelen saniyeler geçti. Sonra bebek titredi ve zayıf ama canlı bir güçle tutundu. Emmeye başladı.

Julián yüzünü elleriyle kapattı. Koca bedeni titredi.

—Tanrı sizi korusun —diye mırıldandı—. Ona ruhunu geri verdiniz.

Dört gün boyunca kar onları içeride tuttu. Mateo adını verdikleri bebek yeniden renk kazandı, ağlamaya başladı. Amalia onu besledi, teneke leğende yıkadı ve ölü kızına sakladığı ninnilerle uyuttu. Julián odun kesti, çatıyı onardı ve kadının koyduğu sınırları asla aşmadı. Ama elinin altında hep bir tabanca vardı ve pencereye, ölümü bekler gibi bakıyordu.

Beşinci gün, güneş yolları açtığında, altı silahlı atlı geldi. Önde, Julián’ın ölen karısının kardeşi olan Komutan Evaristo Salcedo vardı; göğsünde parlayan bir rozet, gözlerinde bir celladın soğukluğu.

—Julián Armenta’yı arıyorum —dedi atının üzerinden—. Kız kardeşimi öldürdü ve çocuğunu kaçırdı.

Amalia, Mateo’yu şalının altına sıkıca bastırdı.

—Burada öyle biri yok.

Tam o anda kulübenin arkasından bir alaycı kuşun ıslığı duyuldu. Julián’ın işaretiydi. Salcedo, kan kokusu almış gibi gülümsedi.

—Burada —dedi, silahını çekerek—. Ve gün batmadan o çocuk benim olacak…

Bölüm 2

Salcedo’nun sözleri havada asılı kaldı. Rüzgâr yeniden uğuldadı, sanki dağlar bile bu karşılaşmayı izliyordu.

Amalia bir adım öne çıktı. Mateo’yu göğsüne bastırdı, kalbi öyle hızlı atıyordu ki bebek bile bunu hissedebilirdi.

—Bu evde sadece ben varım —dedi, sesi sakin ama sert—. Ve bir bebek.

Salcedo’nun gözleri daraldı. Atından inmedi. Arkasındaki adamlar silahlarını gevşekçe tutuyordu ama tetik parmakları hazırdı.

—Yalan söylüyorsun, kadın. O haydutun izini üç gündür sürüyorum. Kar bile onun ağırlığını saklayamadı.

Tam o anda, kulübenin arkasından bir gölge kıpırdadı.

Julián ortaya çıktı.

Ellerini kaldırmıştı ama bakışları dimdikti. Yüzündeki yorgunluk artık yerini kararlı bir ifadeye bırakmıştı.

—Onu bırak, Salcedo —dedi—. Bu kadının hiçbir suçu yok.

Amalia’nın içi buz kesti.

Salcedo yavaşça atından indi. Çizmeleri karın içine gömüldü.

—Demek saklandığın delik burası —dedi alayla—. Ve hâlâ konuşacak yüzün var.

—Kız kardeşini ben öldürmedim.

Bu söz, havayı yarıp geçti.

Adamlar birbirine baktı. Salcedo’nun yüzü bir an dondu, sonra öfkeyle gerildi.

—Yalan!

—Gerçeği duymaya cesaretin var mı? —diye karşılık verdi Julián.

Sessizlik.

Rüzgâr.

Ve sonra Julián konuşmaya başladı.

—Onu ben buldum. O gece… ev yanıyordu. Kapıyı kırdım. İçerideydi… ama çok geçti. Çocuğu hâlâ yaşıyordu. Onu kurtardım. Ama biri yangını başlatmıştı.

Salcedo’nun yüzü değişmedi. Ama gözleri…

—Kim?

Julián bir adım ileri çıktı.

—Senin adamların.

Bir uğultu koptu.

Salcedo’nun arkasındaki adamlardan biri istemsizce geri çekildi.